Een slaapplaats in Marokko

"De zon was aan het ondergaan, dus tijd om een slaapplek te zoeken. Geen kampeerplek, want we hadden geen tenten bij ons. In Marokko kun je vaak wel bij mensen terecht, de gastvrijheid is namelijk erg groot, daar kunnen wij nog iets van leren! Om een slaapplek in een stad te zoeken bij lokale mensen is lastig, ze wijzen dan vaak naar een hostel. We hadden inmiddels wel door dat als we zeiden dat we onze eigen spullen bij hadden, er dan veel meer kon.

Een gastvrije zakenman

We waren net met z’n tweeën uitgestapt om te vragen of iemand ergens een slaapplek voor ons wist, toen er een man met zijn auto naast ons stopte. Hij begon in het Frans tegen ons te spreken, maar na een paar zinnen bleek dat hij ook Engels kon. Hij verwees ons in eerste instantie naar een hostel, maar daar kwam onze ‘bijna magische’ zin dat we onze eigen spullen bij hadden. We zagen hem denken. Hij zei ‘stap in, dan laat ik je wat zien’. Na letterlijk 100 meter gereden te hebben stopte de man en stapten we uit om met hem een steegje in te lopen. Hij had ons verteld dat we naar zijn huis gingen. Hij had twee huizen en  woonde niet in het huis dat hij ons nu ging laten zien. Zijn dochter bracht de sleutel, de deur ging open en wat er achter de deur zat hadden we niet verwacht. Het leek wel een museum. Aan de muren hing van alles; sierdeuren, tapijten en nog veel meer. We kregen een rondleiding door het onwijs grote huis, we zijn zeker door een stuk of twaalf kamers heen gegaan en als laatste kregen we het dakterras te zien. Wat een mooie locatie om te mogen slapen! Als klap op de vuurpijl zei de man dat hij voor ons couscous zou koken. Het beloofde een mooie en gezellige avond te gaan worden.

Thee, couscous en waterpijp

Terug naar de auto’s om de rest van de groep te halen. Wat zijn we deze man dankbaar geweest voor wat hij ons aangeboden heeft. En wat een spullen stonden er in het huis toen we de tijd hadden om er rustig doorheen te lopen. We hebben eerst gezellig met onze gastheer een kopje Marokkaanse thee gedronken. Een paar uurtjes later zaten we van twee heerlijke, vers klaargemaakte schalen couscous te eten. Zonder bestek natuurlijk en allemaal van dezelfde schaal. En als kers op de taart bood hij ons aan om samen een shisha (waterpijp) te roken. Hij vertelde ons verhalen over de zaken die hij deed, hij bleek een zakenman te zijn die handelde in wand- en vloerkleden. Daarnaast had hij een restaurant. Alle spullen die in het huis hingen had hij gekregen door ruilhandel of als gift van andere handelaren. De wandkleden boven vormden de handelsvoorraad. Met een goed gevulde maag hebben we daarna op het dakterras genoten van de sterrenhemel. 

Twee spijkerbroeken en een paar gympen

De zakenman vertelde dat als we een mooi kleed zagen, we het de volgende ochtend tegen hem moesten zeggen, dan zouden we zaken doen ;-) Na een heerlijk ontbijtje ging de ‘handel’ beginnen. Hij wilde voor de kleden spullen hebben en dan zou dat op de prijs in mindering worden gebracht Uiteindelijk vertrokken we met een aantal vloer- en wandkleden, in ruil voor twee spijkerbroeken, een paar gympen en nog wat geld, maar dan hadden we toch wel een paar hele mooie handgemaakte kleden!"

Met dank aan reisleider Hans Blok voor het verhaal, en deelneemster Rieneke voor de foto's.

Avanta stories nr. 3: een nachtje op het politiebureau in Jordanië

Nieuwsgierig naar wat er zo vlak voor zonsondergang in hun gebied gebeurt, komen onze bedoeïenenburen een kijkje nemen. Hun grote zaklampen zijn geen overbodige luxe, want het wordt snel aardedonker. 
 

Het bedoeïenengezelschap groeit nog wat en ons zingen wordt beantwoord met Jordaanse muziek.
Met handen en voeten en enkele woorden Engels wordt ons duidelijk gemaakt dat het niet veilig is in dit gebied. We kunnen zeker niet onder de sterrenhemel slapen, want er zouden hier slangen en schorpioenen leven. Met wat tegenzin verruilen we ons duizendsterrenhotel dan toch maar voor de tenten.
Onze bedoeïenenburen verzekeren ons dat ze vannacht over ons zullen waken en als er iets is, mogen we hen bellen.
De muziek zwijgt, steeds meer mensen zoeken hun matje op en ook de bedoeïenen verdwijnen richting hun tenten.
De rust lijkt zijn plek gevonden te hebben.

Schijnbare rust, wat mij betreft. Terwijl ik mijn tentgenoten een heel bos om hoor zagen, lig ik wat onrustig op mijn matje.
Ik zak wat in slaap, maar ben al snel weer wakker.
Ik merk nog wat activiteit in het gebied en hoor hier en daar iemand lopen. Na een tijdje zie ik vanuit mijn tent dat er iemand met een zaklamp tussen onze auto’s loopt te schijnen.
Hm… wat zou dit zijn?

In de tent achter mij hoor ik ook wat geschuifel. Blijkbaar nog iemand die wakker is.
Ik voel eens om mij heen. Mijn waardevolle papieren liggen binnen handbereik. Daar kan niemand bij. Mijn vermoeidheid wint het van mijn argwaan en ik besluit maar gewoon te blijven liggen.
Ik zak nog eens weg, maar echt diep slaap ik niet.

Ineens hoor ik een auto dichterbij komen. Wat zou dit zijn?
Een paar tellen later en de tenten staan vol in het licht. Even denk ik dat dit een reisleidersactie is om ons te wekken. We zouden om 5 uur opstaan, dus wie weet heb ik langer geslapen dan ik denk.
Er klapt een portier en dan volgt de oproep om uit de tent te komen. Alleen… niet in de taal die ik verwachtte.
Als ik mijn hoofd buiten de tent waag, blijkt daar politie te staan.
Al snel wordt iedereen buiten de tent verwacht en onze paspoorten moeten ingeleverd worden.
Onze bedoeïenenburen hebben ook gemerkt dat er wat activiteit rondom onze tenten is en in rap tempo komen ze erbij staan.
Een blik op mijn horloge leert mij dat het 2.15 u is…

In gebrekkig Engels wordt ons duidelijk gemaakt dat ‘someone called 911’ en dat deze beste mannen daarom uit hun slaap gewekt zijn en zo’n 45 minuten gereden hebben om ons uit onze tenten te lichten.
Nogmaals wordt ons verteld dat het gebied niet veilig zou zijn. Dit keer niet zozeer vanwege slangen en schorpioenen, maar vanwege mensen. Of het de bedoeïenen zijn die gebeld hebben, of dat het om de bedoeïenen zelf gaat die niet veilig zouden zijn… We komen er niet achter.
Wat we wel begrijpen, is de boodschap dat we hier weg moeten. En niet pas morgenochtend, maar per direct.

Moet dit echt?
Het duurt even, maar dan dringt tot ons door dat dit serieus is. ‘For your safety’, aldus de agenten.
Volgens de politiemannen moeten we maar een hostel zoeken. Maar ja, met 10 man om 3 uur ’s nachts bij een hostel aankomen…?
Daar hebben de agenten wel een oplossing voor: slaap vannacht maar op het politiebureau.
Benieuwd naar onze nieuwe slaapplaats, laden we onze matjes, tenten en tassen achterin de laadbak van de politieauto.

Eén van de agenten rijdt met ons mee, anderen stappen in de politieauto en daar gaan we.
Onderweg leren we ‘onze’ agent wat Nederlandse woorden en verbazen ons dat hij zo goed ‘keuken’ kan zeggen.

Eindelijk, eindelijk stoppen we voor een poort. De bewaker, voorzien van geweer, doet de zware poort voor ons open en sluit deze ook direct weer achter ons. Daar staan we dan, op het politiebureau in Jordanië.
De ontvangst is allervriendelijkst en de carport wordt vrijgemaakt, zodat wij daar onze matjes uit kunnen rollen.
Het duurt niet lang voor ik om me heen de bomen alweer om hoor gaan.

Slapen lukt me deze nacht niet zo goed en ik geniet dan ook maar van deze bijzondere rustplaats. Rond het politiebureau is van tijd tot tijd wat activiteit en zo heb ik genoeg te zien.
Ineens schuift de poort open en een soort ME-busje komt vlakbij tot stilstand. Met grof geweld en een hoop woorden wordt een geboeide jongen het politiebureau binnen gebracht.
Als de mannen van het busje weer terugkomen, staan ze verbaasd te kijken naar die tien mensen daar op hun terrein. Gelukkig kunnen ze lachen om de gastvrijheid van hun collega’s.

Na een paar uurtjes worden we gewekt. Niet door een kudde schapen die langskomt, zoals we ’s avonds verwacht hadden, maar door de gebedsoproep. De moskee blijkt vlak naast het politiebureau te staan.
Als we allemaal goed en wel wakker zijn, zitten onze spullen ook zo weer in de auto.
We smeren ons ontbijt, koffie en thee is deze ochtend op rekening van de politie.

Een bedankje voor de gastvrijheid, een groet, een lach, de poort zwaait voor ons open en daar gaan we dan, een nieuw avontuur tegemoet!

Zo zie je maar, met Avanta weet je niet of je ’s morgens wakker wordt op de plaats waar je ’s avonds je matje uitrolt…

NB: de plaats waar dit gebeurde is bekend terrein voor Avanta. Meerdere keren heeft een Avantagroep hier heerlijk en ongestoord geslapen :-) We zijn benieuwd of we een volgende keer weer worden uitgenodigd op het politiebureau...

Met dank aan Marjolein!

Gastvrij Zuid-Amerika - fotoverslag van een deelnemer

Deelnemer Roos laat ons meegenieten van de Avantareis door Argentinië, Uruguay en Brazilië: "Zomaar enkele belevenissen van een avantagroep ‘Zuid-Amerika reizigers’! Genieten van een ondergaande zon, slaapplek zoeken, tent opzetten bij mensen op het erf, zien hoe de maan opkomt, zittend op je driepootkrukje turen naar vallende sterren, genieten van de vuurvliegjes, of worden binnengehaald bij mensen thuis om daar het weekend te vertoeven."

Arbeiderswoning op een estancia in Argentinië, waar we een weekend logeerden

Opkomende maan

We worden opgehaald voor een rondrit over het landgoed

Koken op het erf bij een boer in Uruguay, beschut tegen de wind

Let op de thermoskan onder de arm: overal waar je komt in Uruguay zie je mensen met ‘mateando’ (mate). Behendig lopen de ‘mate’-drinkers met een thermoskan onder hun linkerarm en een speciale mate-kop in hun linker hand. Je komt ze zo overal tegen in het winkelcentrum of de speeltuin, aan de boulevard, op de fiets, of op kantoor. Er is geen plek in Uruguay ‘mate-vrij’. ‘Mate’ is een soort thee, afkomstig van de mateplant. Deze ‘thee’ bestaat uit een mengsel van gedroogde en gezeefde versnipperde groene blaadjes, de yerba. Men drinkt de ‘mate’ uit een speciale kop, gemaakt van kalebas. Deze kop wordt voor driekwart met yerba gevuld en vervolgens bijgevuld met heet water. Met een metalen filterrietje, de bombilla, wordt de ’mate’ naar binnen geslurpt.

Ons tentenkamp bij de boer

1 struisvogelei is toch veel handiger dan 12 kippeneieren!

Zo'n ei soldaat maken is wel even anders dan een kippenei...

Plattelandsleven

We zwaaien onze gastheer uit en reizen weer verder

Gaucho's met hun vee

Het stortregent, dus we moeten creatief zijn. Een verlaten restaurant levert ons een afdak voor de tenten en een douche in de vorm van een kapotte dakgoot.

Iguazu Falls

Opfrisser

We verblijven in Brazilië een weekend bij Carlos en Maria, die een maaltijd voor ons klaarmaken op het dakterras van hun huis

We gingen naar een plaatselijke kerk, waar we werden toegesproken en ons een zegenbede werd toegezongen. Een bijzondere ervaring! Klik hier voor een filmpje.

Er komen nog meer gasten, en we hebben een fantastische avond met elkaar.

Als we al op bed liggen, krijg ik dit appje van hen

Kamperen in Rio de Janeiro, ook dat kan. Middenin een woonwijk, in de speeltuin.

Roos: "Van al deze belevenissen wordt een mens blij, zowel de reizigers als de lokale bevolking! Dit zijn ervaringen die beide niet snel zullen vergeten."

Ervaringen als deze zijn niet te plannen, en daarom moet je bij Avanta zijn! Zonder gedetailleerd reisplan kun je flexibel zijn, ingaan op spontane uitnodigingen en unieke kansen grijpen. Dit verslag laat maar weer eens zien dat je dan de mooiste dingen meemaakt. Bedankt, Roos!

Waar slapen we vannacht? Deel II: kampeerreis Oekraïne

Tijdens een kampeerreis breek je 's ochtends je tent af, raap je je slaapspullen bij elkaar en gooit de boel weer in het busje; niet wetende waar jullie 's avonds je kamp weer op zullen bouwen.

Om je toch een idee te geven hoe die kampeerplekken eruit kunnen zien, maakte Margreeth en Matty een reportage van hun slaapplaatsen. De foto's zijn gemaakt tijdens hun Avantareis door Oekraïne afgelopen zomer. 

Ps. En zo veelzijdig kunnen de slaapplaatsen tijdens een verre reis zijn. 

Dag 1: (Bijna) iedere ochtend wakker worden door de zon: een ultiem gevoel van vrijheid.

Dag 2: Een vredig plattelandsplaatje uit Oekraïne. Schijn bedriegt: de muggen schenen behoefte aan een feestmaal te hebben.

Dag 3: De kampeerplek wordt uitvoerig getest op obstakels en oneffenheden. Pas als we zeker weten dat we vlak en glad kunnen slapen, gaan de haringen de grond in..

Dag 4: Een heerlijke plek langs de rivier, kampvuur dat een heel weekend smeult en prachtig weer.. Kortom: genieten!

Dag 5: Vandaag staan we op dezelfde plek als gisteren, wat heerlijk om te kunnen genieten van een prachtige zonsondergang, zonder te hoeven denken aan het opzetten van de tenten. 

Dag 6: Onderweg naar de top van Mount Hoverla (de hoogste berg in Oekraïne) nemen we genoegen met 3 tenten voor 8 personen en bagage. Lekker knus dus!

Dag 7: Denk je heerlijk rustig bij een local in het land te kunnen overnachten, blijkt 's morgens dat je op een bouwplaats staat.

Dag 8: De laatste dag in Oekraïne bivakkeren we onder de rook van de stad L'viv. In de verte zien we de hoogbouw al, maar het is er hier niet minder mooi om!

Dag 9: Na een lange nacht al rijdend in het busje doorgebracht te hebben, onder het genot van de striemende regen op het dak en een voorspoedige grensovergang naar Wit-Rusland, slaan we 's morgens voor een paar uurtjes onze tenten op voordat we verder Wit-Rusland inrijden.

Dag 10: Heerlijk aan de rand van de Prypjat-moerassen de tenten opgeslagen en even tijd voor onszelf: haren worden gewassen, boeken komen uit de tassen en na een heerlijk bakje koffie of thee zoeken we voor het eerst (en het laatst) deze vakantie al om 21:00uur onze slaapzakken op.

Dag 11: Omdat bivakkeren midden op de schietbaan van een Russisch militair oefenterrein ons niet bevorderlijk leek voor onze nachtrust, besluiten we toch iets verder van de schietbaan ons kamp voor vannacht op te slaan.

Dag 12: Om half 4 's nachts een kampeerplek zoeken blijkt toch niet zo heel makkelijk. We moeten met onze slaperige hoofden zelfs de bus nog los duwen. Na een voetverkenning van enkele heren vinden we een open plek in de Poolse bossen en bouwen we diep in de nacht ons onderkomen op. 

Dag 13: Tja, daar sta je dan om 22:00uur.. Er mag hier niet gekampeerd worden wordt ons door meerdere mensen verteld. Maar het is hier schitterend dus we laten ons niet verjagen: met z'n allen de bus het bos induwen, in het aardedonker de tentjes opzetten, fluisterend nog even wat drinken en dan snel naar bed om morgen voor zonsopkomst weg te kunnen zijn...

Dag 14: De sterrenhemel met vallende sterren is deze avond té mooi om in onze tenten te kruipen en we besluiten om met elkaar een nachtje in de open lucht door te brengen.

Dag 15: En toen was het alweer de laatste dag van de vakantie. Nog één keer een hobbelig zandpad afrijden op zoek naar een plekje, nog één keer de taken verdelen voor het koken/tenten opzetten/ hout sprokkelen.. Een heerlijke avond rond het kampvuur en dan zit deze heerlijke vakantie er al weer op...


Bedankt Margreeth en Matty, voor deze leuke fotoreportage!

Waar slapen we vannacht? Deel I: Bangladesh, Sri Lanka en India

Bij Avanta weet je van tevoren vaak niet waar je 's avonds zult slapen. Omdat we (zonder een hele strakke planning) rondtrekken, is het iedere dag weer een verrassing waar je 's nachts je ogen dicht zult doen.
Deelnemer Cornelis maakte tijdens zijn reis door Bangladesh, Sri Lanka en India van iedere overnachtingsplek een foto. En zoals je ziet; iedere nacht is weer anders:)

Na aankomst op zaterdag in Dhaka zijn we direct naar Khulna gereden. Daar was afgesproken om CSS, een partnerorganisatie van Woord&Daad, te bezoeken. Op de foto één van de gebouwen op het terrein, waarin de mannen een slaapkamer hadden.

Door de organisatie was voor de sponsor een privékamer geregeld.

Maandagnacht konden we slapen bij een NGO, geregeld via CSS.

Dinsdagnacht waren we weer terug in Dhaka, daar sliepen we in een hostel in de stad.

Dit is de receptie/entree van het hostel in Mymensingh.

Nadat we in Colombo, SriLanka aankwamen, zijn we naar Galle gereden. Na lang zoeken ’s nachts bleek hier gelukkig nog plek.

Voor de volgende nachten in Galle sliepen we bij een conferentiecentrum van de Anglicaanse kerk.

Deze keer voor de heren een driepersoonskamer.

Niet volgens afspraak arriveerden we ’s nachts in NuwaraEliya, daar konden we overnachten in dit hostel.

Voor de volgende nacht was er een goedkoper hostel gevonden, een homestay, met dit uitzicht.

Vlakbij Sigiriya sliepen we in dit hostel, sommige kamers zelfs met airco.

Bij het hostel in Kandy waren ze in de Kerstsfeer blijven hangen.

In Negombo sliepen we ondanks alle stranddrukte in een rustig hostel.

Groen was daar de kleur, zowel buiten als binnen.

In India aangekomen sliepen we in Alleppey vlak bij het strand. De volgende nacht brachten we door in een minibusje.

In Oothy overnachten we in een jeugdherberg, als mannen sliepen we met z’n drieën in deze ruime dorm room.

In Mysore hadden we dit onderkomen. Om de kosten te drukken sliep er één persoon op een matras op de grond.

Doordat de treinreis van Goa naar Mumbai 25 in plaats van 13 uur duurde, werd de laatste nacht doorgebracht in de trein.

Cornelis, bedankt voor deze fotoreportage! 

Binnenkort een serie foto's van de overnachtingsplaatsen tijdens een kampeerreis in Oekraïne.