Pelo-wat?! Een heerlijke voorjaarsreis: Athene en de Peloponnesos

Tussen alle wintersportreizen stond ook deze reis op de site. Een onbekend stukje Griekenland, maar wat is het er prachtig! We zeiden tijdens de reis al tegen elkaar: hier moet een Avanta-blog van komen. Deze bestemming is een echte aanrader en veel mensen weten vast niet wat ze missen! Even weg uit het koude Nederland en alvast een weekje voorjaar meepakken in Griekenland, wat wil je nog meer?
Na een dagje Athene, waar we onder andere in de voetsporen van Paulus traden door vanaf de Areopagus de Akropolis te bekijken, gingen we snel door naar de Peloponnesos.
Wat is er dan zo aantrekkelijk aan dit schiereiland…? Alles eigenlijk: de rijke cultuur, de prachtige kust, de ruige natuur. En wat zo relaxt is aan deze tijd van het jaar: je komt er, op een verdwaalde Aziaat na, geen enkele toerist tegen!

Direct als je de Peloponnesos oprijdt kom je de eerste bezienswaardigheid tegen: het kanaal van Korinthe. Niet te missen, was ons verteld, maar we waren er eerst toch ongemerkt overheen gereden :-) Natuurlijk zijn we toen weer een stukje teruggereden om het alsnog te bewonderen.
Andere mooie plaatsen hier:

Het theater van Epidaurus

 Nafplio… 857 treden omhoog en je hebt een prachtig uitzicht over de stad en de zee!

Het mooi gelegen Monemvasia

Het oude Korinthe

Het weekend doorbrengen in een sinaasappelboomgaard. We konden er sinaasappels rapen voor een hele week… lekker dat ze waren :-)

We sloten de vakantie af met een tweedaagse hike. Deze foto is gemaakt vóór vertrek, toen we nog vol goede moed waren ;-)

Het eten was ook heerlijk, we hebben er iedere dag weer een sport van gemaakt om de beste Griekse maaltijd te vinden, waaronder broodjes gyros!
Om je een beeld te vormen van de natuur op de Peloponnesos, volgen er nog wat prachtige plaatjes!

O ja! Ben je van plan ooit naar Griekenland te gaan en je komt norse Grieken tegen die geen Engels kunnen - bestel dan nooit kebab aangezien dat qua klank gevaarlijk dicht bij ketchup zit. Je raadt vast al wat wij kregen :-D 

Nadine en Dianne, bedankt voor jullie verslag! 

Avanta stories nr. 6: Een onrustige nacht in Brits-Columbia

De Avanta story van deelnemer Geeske:

Op dag 4 van onze reis door Canada en Amerika zochten we tussen Golden en Edgewater (Brits-Columbia) een slaapplaats voor de nacht.

Het was al aan de late kant, maar toch gingen we proberen om bij mensen thuis of in de tuin te slapen. Het ‘wat-te-doen-bij-het-vinden-van-een-slaapplaats-bij-de-lokale-bevolking-protocol’ werd geraadpleegd en na even zoeken vonden we een geschikte woning. Twee mensen gingen toestemming vragen terwijl de rest van de groep in de auto geduldig afwachtte. Wat een spanning dat met zich meebrengt is niet te beschrijven. Zou het wel of niet lukken?

Eindelijk kwamen ze terug en natuurlijk deden ze net alsof het niet doorging. Maar al snel reden drie auto’s het erf op en kon het uitpakken beginnen.

Later bleek dat meneer en mevrouw net naar bed wilden gaan en mevrouw haar kunstgebit al uit had gedaan. Ze durfde daarom niet naar de deur te komen… 

Muggenplaag
We mochten onze tenten opslaan achterin de tuin op een groot grasveld rond de moestuin. Het gras was heerlijk zacht en we konden bijna niet kiezen wat nu het beste plekje was.

We waren alleen niet de enige (tijdelijke) bewoners van de tuin… een legioen muggen bivakkeerde tussen de tomaten en komkommers. Alle bestrijdingsmiddelen werden uit de tas getrokken: van klamboepet tot anti-muggenspray. Iedereen maakte maar wat graag gebruik van dat chemische goedje. Niet dat het hielp, want ze staken gewoon door je kleding heen. En dan is het ook nog een hele kunst om je tent op te zetten zonder dat de muggen hem gelijk inpikken.

Nadat alle tenten waren opgezet, was het tijd om te gaan slapen. We zochten tactisch alle benodigde spullen bij elkaar, zodat we voorlopig onze tent niet uit hoefden. Twee reisgenoten kozen deze nacht voor de bus zodat ze even goed door konden slapen en niet werden gestoord door het eventuele geklets van de groep. Dat er elk uur een kilometerslange goederentrein langs denderde, daar kon niemand iets aan doen. Afijn..de laatste muggen werden de tent uitgezet en toen werd het stil in het tentenkamp. Totdat….

Canadese onweersbui
Middenin de nacht schoot de eerste lichtflits door de lucht, snel gevolgd door een angstaanjagende knal. Een Canadese onweersbui!! Stil zat iedereen rechtop in de tent te wachten hoe dit af zou lopen. Bij aankomst leek niets erop dat het weer zó om zou slaan. Na een tijdje leek het ergste voorbijgetrokken en iedereen kon weer rustig adem halen.

Maar toen… een gesuis alsof we onder een waterval lagen, een gekraak, een gedonder….

Het onweer kwam terug, doordat de wolken tussen de bergen cirkelden. Hoe lang zou dit zo doorgaan?

Ineens… tsjak, daar scheurde een boom doormidden. Recht achter onze tenten. Binnen no time stond bijna iedereen naast de tent te bibberen en namen we de schade op. De schrik zat er bij sommigen behoorlijk in, maar gelukkig raakte niemand gewond.

Na een tijdje werd het weer rustiger en zocht iedereen z’n tent weer op. De haringen werden voor de zekerheid nog verder de grond ingetimmerd en zo gingen we weer slapen.

Stinkdier en beer
De volgende ochtend was er niets meer van het noodweer te merken en ook de muggen waren weer terug. De twee reisgenoten in de bus hadden helemaal niets gemerkt van de onrust en hoorden ons verhaal met grote verbazing aan.

Ook het gastvrije echtpaar kwam eens kijken wie er op bezoek waren. Ze vonden het heel bijzonder dat een groep jongeren uit Holland drie weken in tenten ging kamperen. Zelf gaan de Canadezen en Amerikanen met enorme campers op vakantie ;-) 

Marileen liet trots de moestuin zien, terwijl Allan zijn (oude) auto’s showde. Elke dag krijgt het stel bezoek van een stinkdier en één keer in de twee weken wandelt er een beer door de tuin. Pffft… gelukkig hoorden wij dat pas ’s morgens :-)

Na deze enerverende nacht vervolgden we onze reis, maar niet voordat we nog met z’n allen op de foto waren geweest voor de oude, gele, Amerikaanse schoolbus. 

En de muggen?... die troffen we kilometers verder nog in de auto aan!!

Met dank aan Geeske voor deze echte Avanta-story!

Vrijwilligerswerk tijdens een Avantareis in Mongolië

mooi Mongolië

Reisleider Kees van Belzen: "Afgelopen zomer heb ik met een Avantagroep een reis gemaakt door Noord-China en Mongolië. Met tien deelnemers zijn we van Beijing met de trein naar Mongolië gereisd. In Mongolië hebben we per autobus het platteland verkend. Het was een bijzondere, prachtige en indrukwekkende reis.
We hebben enorm genoten van de mooie natuur en de bevolking, het contrast tussen het drukke en hectische Beijing en het rustige Mongolië met zijn uitgestrekte groene velden, de prachtig versierde gers en oude tempels. Maar deze reis was meer dan alleen genieten van de mooie dingen om ons heen. We hebben ook de kans gekregen om een andere kant van Mongolië te zien. Via de kerk van mijn zus was ik in contact gekomen met Corrie van der Esch. Corrie werkt als hulpverleenster in de hoofdstad Ulaanbaatar bij dak- en thuislozen. Ze wil de mensen die op straat leven een betere toekomst geven door hulp te verlenen en met het Goede Nieuws in aanraking te brengen.
Twee dagen hebben we daar als groep vrijwilligerswerk gedaan, een prachtige en ontroerende ervaring!

Deelneemster Willline heeft de tweede dag vastgelegd in een mooi reisverslag:" 

"Om half tien lopen Kees en ik naar de supermarkt voor een ontbijt, waar Corrie ons op komt halen. In het kantoor vertelt ze over haar werk. Over de zaken die haar kracht geven, maar ook over de tegenwerking die ze ervaart op allerlei gebieden. Ze vertelt over een mooi initiatief waarbij een probleem gerezen is. Elke vrijdag willen ze een speciale samenkomst houden voor de dak- en thuislozen, waarvoor een kleine kelder is gehuurd. Maar na één vrijdag bleek de kelder al te klein. Er waren 25 mensen gekomen, en toen was het vol. De verwachting is dat er de volgende vrijdag nog meer mensen komen. Voor de dak- en thuislozen die meer over het geloof willen weten, is het enorm fijn om naar een dienst te kunnen, want in de normale gemeente voelen ze zich niet thuis omdat ze ongewassen zijn en stinken en bekeken worden. Corrie weet niet hoe ze zoveel mensen kan huisvesten en vraagt ons om te bidden voor een oplossing.

begroeting van de dak- en thuislozen

Na de dagopening laden we een pan soep en Mongoolse thee in de auto. We gaan naar de rivier voor een ontmoeting met de dak- en thuislozen en om de spullen uit te delen. Ik rijd met Bayaana mee (projectmedewerker van Corrie, hij was vroeger ook dakloos en drankverslaafd), de anderen nemen een taxi.
Wanneer we de auto op de droge rivierbedding parkeren komen van alle kanten mensen aangelopen. Mannen, en een paar vrouwen. Ze hebben ruige gezichten, soms zijn ze besmeurd met viezigheid, enkelen dragen een pakketje met spullen en lege flessen bij zich. Sommigen zijn zelfs aangeschoten. Een apart gezelschap, het uitschot van de hoofdstad Ulaanbaatar. Ze begroeten ons met een handdruk en ‘Sen Beno’. Een man geeft ons allemaal een knuffel - hoe vies hij ook is, hij bedoelt het goed. De hulpverleners worden hartelijk begroet, echt supermooi om te zien. Een man moet overgeven over de auto heen en een ander ligt zijn roes uit te slapen.

aandacht voor het evangelie

 De daklozen leven van het verzamelen van lege flessen, die ze kunnen inleveren bij een winkel aan de rivierbedding. Ironisch genoeg zit naast het flesseninleverpunt ook de winkel met de goedkoopste drank uit de stad, een vicieuze cirkel waar de daklozen bijna niet uitkomen en aan onderdoor gaan. Voor Mongolië is alcohol een nationaal probleem. Als christen past het dan ook niet dat je rook of alcohol drinkt. Daarom hebben we als groep afgesproken om niet te roken of alcohol te drinken als we bij Mongoolse christenen zijn.

verzamelen aan de rand van de stad, in een droge rivier

Alle mensen gaan in een grote kring rondom de auto zitten om te luisteren en om te eten. Wanneer er meer dan 40 mensen zijn, houdt een van de vrijwilligers een toespraak. Corrie vertaalt vanuit het Mongools. De man begint met een gebed en daarna nodigt hij de mensen uit voor de speciale bijeenkomst.
We beginnen soep uit te delen met onze rechterhand (met links uitdelen is een belediging) waarbij we goed op moeten letten dat mensen niet worden overgeslagen. De mensen nemen het dankbaar in ontvangst en gaan direct eten. Wanneer de soep op is, delen we thee uit.

voor iedereen een kom soep

Als de thee op is komt bijna iedereen ons bedanken met een handdruk. Een man blijft met Corrie praten, hij heeft een dochter die morgen naar groep 8 gaat. Hij heeft niets voor haar om mee te geven naar school, maar wil haar graag een pen en schrift geven. Kees zegt dat het goed is en dat hij vrijdag een schrift en pen krijgt. De man huilt van blijdschap en bedankt ons. Het geeft een beeld van de ellende onder de dak- en thuislozen en de zaken waar Corrie dagelijks mee te maken heeft.

Een van de dakloze vrouwen komt voor hulp naar de medewerkers, mogelijk zijn haar ribben gebroken door een aanrijding met een auto. Iets wat veel voorkomt, doordat de mensen dronken zijn. Zij gaat samen met een projectmedewerker en mij naar het ziekenhuis. Corrie gaat intussen een man ophalen die steekwonden heeft. Bij het ziekenhuis aangekomen kleedt de vrouw zich achter een auto zo goed als mogelijk om om wat schoner voor de dag te komen. We komen in een klein, karig ingericht kantoortje met twee dokters achter het bureau. De vrouw moet haar trui omhoog doen, terwijl er een lange rij mensen achter haar staat. De dokter geeft haar een kaartje en we moeten een foto laten maken. Intussen merk ik dat ik een bezienswaardigheid ben, als enige buitenlander. Ik heb nog nooit zoveel verwondingen gezien op één dag. Na lang wachten komt de uitslag van de röntgenfoto, het blijkt dat de vrouw haar ribben gekneusd zijn. De projectmedewerker geeft de vrouw haar eigen trui, de vrouw gaat zelf terug naar haar woonplek en wij nemen de taxi naar het centrum. Daar ontmoeten we de groep en Corrie weer."

Wil je meer weten over het werk van Corrie en haar stichting? Klik hier om naar de website te gaan.

 

Avanta stories nr. 5: Beren, het noorderlicht en een beetje geduld

De Avanta story van deelnemer Matthew: 

Wakker worden met koude tenen, terwijl je toch een paar extra sokken hebt aangetrokken, slaapspullen inpakken, de kou in en het vuurtje van de vorige avond opstoken. Snel even opwarmen, tenten inpakken en daarna havermout en koffie bij het vuur.

Zo begonnen vele ochtenden in het toch wel frisse Alaska. Overdag scheen vaak de zon en was het met de temperatuur goed te doen. Zeker als je ook nog een stevige wandeling ging maken. Dan was het volop genieten van de prachtige natuur en de wilde dieren, zoals elanden en marmotten die we onderweg tegen kwamen. Nog maar niet gesproken over de tientallen vogels die er rondvliegen met als hoogtepunt de Amerikaanse zeearend.

Jagerskamp

v 

We wilden heel graag grizzlyberen zien, maar na anderhalve week was het nog steeds niet raak. We waren al naar Eagle geweest waar een andere Avantagroep grizzlyberen had gezien, maar helaas hadden wij daar geen succes. Onderweg naar Eagle zagen we wel een jager langs de weg. Hij keek net door zijn verrekijker en wij waren nieuwsgierig geworden wat hij zag. Het bleek dat hij twee dagen eerder een eland had geschoten en hij wachtte nu af of er een grizzlybeer zou komen. We raakten aan de praat en hij liet ons zijn revolver en geweer zien. Ook nodigde hij ons uit om een kijkje te nemen in zijn jagerskamp. Daar kregen we een rondleiding en hij vertelde vol trots over al zijn belevenissen. Een bijzondere ervaring.

Pech
We besloten om op berenjacht te gaan in Haines, een bekende berenspotplek. Er loopt daar een rivier waar de zalmen doorheen trekken. De beren komen daar verschillende keren per dag om zich tegoed te doen aan deze lekkere vis. Maar na bijna drie uur wachten in de kou hadden we nog steeds geen beer gezien.

We besloten met de helft van de groep boodschappen te gaan doen en even een wandeling te maken. Ik ging ook mee, met de kans om de beren de missen. Toen we weer terug bij de rest van de groep kwamen, hadden zij inderdaad de beren gezien. We waren erg blij voor hen, maar ondertussen baalde ik wel flink. 

Onbeschrijfelijke ervaring

Later wandelden wij langs de rivier omhoog om even bij het meer te kijken. 

We genoten van het uitzicht over het meer toen ineens George weer voor onze neus stond. De beren waren weer terug en hij was ons met de auto komen halen. Met een vliegende vaart sprongen we de auto in en nog voor de deuren dicht waren was George alweer onderweg naar beneden. Daar aangekomen zagen we aan de overkant een moederbeer met een jong van ongeveer zes maanden. Wat een onbeschrijfelijke ervaring. Voor ongeveer drie kwartier konden we zien hoe moeder vis ving voor haar jong.

Plotseling zagen we aan onze kant van de rivier nog drie beren aankomen. Snel maakten we de oever vrij zodat we niet de weg van de beren blokkeerden. Vanaf de weg konden we zien hoe deze moeder met twee jongen van ongeveer anderhalf jaar langs de rivier struinden. Soms stonden we op minder dan tien meter bij deze grote beren vandaan. We zagen ze vis vangen en rustig eten. Mijn hart klopte af en toe flink in mijn keel, maar het was geweldig! Een dag om nooit meer te vergeten.

Poollicht

De rest van de reis zijn we nog bij verschillende oude mijnwerkersstadjes geweest en hebben we diverse wandelingen gemaakt. We hoopten toch ook wel een keer het noorderlicht te kunnen zien. Regelmatig hadden we een heldere nacht en zetten we om de beurt de wekker om te kijken of we het noorderlicht konden zien.
Op zondagavond, het laatste weekend, zaten we rond het kampvuur te luisteren naar een Bijbelstudie over Gods Schepping. Hoe toepasselijk in zo’n adembenemende omgeving.

Ineens zagen we de lucht verkleuren en totaal onverwacht zagen we toch nog het noorderlicht. We hielden een pauze om daar even van te genieten. We zagen een vage groene rand aan de horizon die heel langzaam bewoog. Een zeer bijzonder fenomeen. Na een half uurtje hebben we de Bijbelstudie weer hervat. Later werd het poollicht weer wat sterker en we zagen een groene boog door de hemel trekken. Het licht werd feller en begon snel te bewegen. Daarbij kwamen ook een aantal roze strepen bij de groene vegen. Ademloos stonden we te kijken terwijl we terugkeken op een geweldige reis naar Alaska en Yukon. 

Bedankt voor deze bijzonder story Matthew! 

>> Wil je ook beren zien? Check deze reis naar Midden - en Noord-Alaska of deze naar Alaska en Yukon. <<

Omdat reizen een privilege is - sponsorproject 2017

Ieder jaar wordt er tijdens de Avantareizen geld opgehaald voor een goed doel. Dat doen we om erbij stil te staan dat reizen 'just for fun' een voorrecht is, dat voor lang niet iedereen is weggelegd. Er zijn zoveel mensen op deze wereld die niet eens in hun dagelijks levensonderhoud kunnen voorzien - laat staan dat ze op vakantie kunnen. Tijdens onze reizen zien we dat regelmatig met eigen ogen. We willen daar onze ogen niet voor sluiten, en daarom zijn deze sponsoracties in het leven geroepen. Doe je ook mee?

In 2017 hopen we te collecteren voor Bridge to the Nations, een internationale non-profit organisatie die praktische hulp geeft aan armen en kansarmen. Bridge to the Nations is in verschillende werelddelen actief, waaronder China. Jacoline is verpleegkundige en als vrijwilliger voor deze organisatie naar China gegaan:

" Er zijn verschillende projecten die deze organisatie op zich neemt:
* opleiden van lokale zorgverleners
* zorg en sponsoring voor weeskinderen
* gezondheidseducatie
* het organiseren van medische weken waarbij vrijwilligers die medisch onderlegd zijn van over heel de wereld komen. Tijdens deze weken wordt er medische hulp verleend door artsen en verpleegkundigen, en wordt er een groot aantal operaties verricht.

Jacoline en het eerste OK-patiëntje, een jongetje met een hazenlip

De hulp wordt verleend vanuit Bijbelse barmhartigheid. Er zijn verschillende lokale werkers bij deze organisatie actief uit Nederland. Zelf ben ik in 2015 in China geweest en heb meegewerkt aan bovenstaande prachtige initiatieven. Ik ben in een weeshuis geweest waar we samen met de kinderen hebben gespeeld, gezongen en geknutseld. Veel kinderen hebben specifieke zorg nodig in verband met een handicap. Daarnaast hebben we, samen met anderen, gewerkt in bergdorpen. Het werk is een onderdeel van een project waarbij veel gedaan wordt aan gezondheidsvoorlichting.

We zijn geraakt door de nood die we gezien hebben en door de passie waarmee mensen in China zich inzetten om iets te betekenen voor de hun medemens. Ook jij kunt met je gift het verschil maken zodat levensreddende ingrepen kunnen worden verricht en mensen door deze Bijbelse barmhartigheid gaan vragen naar de reden van deze “gratis” hulp en er iets gedeeld kan worden van de Bron van eeuwige en onbegrijpelijke liefde!"

Een supermooi doel, waar we weer een mooi bedrag voor hopen op te halen!

Avanta stories nr. 4: "De piloot vroeg of ik misschien zelf wilde vliegen"

Het beloofde sowieso al een mooie vlucht te worden, maar voor deelnemer Cornelis werd het wel heel uniek. Lees hier zijn Avanta story!

De waterval vanuit het vliegtuig

Cornelis:

“Bij onze reis naar Suriname en Guyana was een bezoek aan de Kaieteur falls gepland. Dit is de grootste ‘single drop’ waterval met een verval van ongeveer 300m. Deze waterval ligt diep in de binnenlanden van Guyana, een land waar nog niet veel reizigers komen.

Het plan is om over land naar de waterval te reizen en terug te vliegen. Voor onze groep van 12 personen was het niet mogelijk om gebruik te maken van een standaard vlucht. Daarom werd er een vliegtuig gecharterd die op ons gewenste tijdstip voor ons naar de waterval zou vliegen om ons daarna weer naar Georgetown te brengen.

Klaar voor een hobbelige rit

Wagenziekte
Nadat alle officiële dingen geregeld waren kon de reis beginnen. Het eerste stuk werd met een busje afgelegd. We reden in het donker en werden op de onverharde wegen flink door elkaar geschud. Af en toe moesten we even stoppen om de wagenziekte in toom te houden. Na een rit van anderhalve dag en een overnachting in een hangmat, kwamen we bij een dorpje aan. Vervolgens hobbelden we in een paar uur per 4x4 naar de rivier.

De reis gaat verder over de rivier

Onze reis ging verder over de rivier. We werden afgezet bij het begin van de trail, door de jungle, naar de waterval. Deze trail is ooit gebruikt bij de ontdekking van de waterval en wordt nog steeds gebruikt.

Onder volle bepakking richting de waterval

Indrukwekkend schouwspel

Na een tocht onder volle bepakking konden we de waterval horen denderen. Iets voor zonsondergang waren we boven aan de waterval waar een indrukwekkend schouwspel op ons wachtte. Duizenden liters water stortten onafgebroken naar beneden. Tegen zonsondergang doken honderden zwaluwen steil naar beneden, achter de stroom langs, om insecten te vangen.

Boven aan de waterval

Jungletocht
Na een paar dagen brak het moment aan dat we weer terug zouden vliegen naar Georgetown. In die dagen hadden we een 11 uur durende jungletocht gelopen en een rondleiding over het plateau gehad. Vol indrukken begaven we ons naar de airstrip. Na een uur wachten hoorden we gebrom en kwam het vliegtuig plotseling over de bomen gevlogen om te landen.

Trektocht door de jungle

Het vliegtuig, een Cessna Grand Caravan

Ik was snel bij het vliegtuig te vinden en hielp met de eerste tassen. Daarna vond ik een plaatsje achter de piloot. Het bleek dat de stoel naast de piloot ook bezet moest worden en Willem regelde met de piloot dat ik daar kon zitten. Na een run over de baan stegen we op en kwamen we snel boven de bomen uit. Toen verscheen plotseling de waterval. De piloot vloog er verschillende keren langs. Na een laatste draai vlogen we recht over de waterval en een stukje door het dal.

De waterval vanuit het vliegtuig

Co-piloot
Daarna begon het klimmen naar de cruisehoogte. Ondertussen had ik met verschillende vragen wat belangstelling getoond*. Na het bereiken van de cruisehoogte en wat radiocontact keek de piloot opzij en vroeg of ik soms wilde vliegen. Dat liet ik mij geen twee keer zeggen en ik pakte snel het ‘stuurtje’. In het midden van het bedieningspaneel met al de metertjes bevond zich een klein schermpje met de route en de positie van het vliegtuig. In dit geval een rechte lijn van ons vertrekpunt naar onze bestemming. De kunst was om netjes die lijn te volgen.

Door het stuurtje de draaien, draait het vliegtuig om zijn lengte as. Door het stuurtje naar voren te duwen duikt het naar beneden en naar je toe te trekken stijgt het. Er zijn 2 metertjes waarop te zien is dat het vliegtuig in beide richtingen vlak ligt. Die waren  zeker nodig toen we kort door een wolk vlogen. Na een poosje gaf de piloot aan dat we met een kleine hoek naar beneden moesten vliegen. Toen er recht voor ons een grote regenwolk verscheen, gaf de piloot aan dat ik er omheen moest vliegen. Daarop stuurde ik iets naar links, waarop het vliegtuig schuin komt te liggen en iets wil dalen. Dat wordt dan gecorrigeerd door aan het stuurtje te trekken. Kort daarna doemden er twee hele grote wolken naast elkaar op. Toen moest ik tussen die wolken door vliegen. 

Copiloot Cornelis (foto by Lisa)

Tientallen minuten later en meters lager kwam Georgetown in zicht. Deze stad ligt aan de kust en er loopt een rivier langs. We vlogen ondertussen zo laag dat de kleine bootjes goed zichtbaar waren. Op het laatst moest er nog een haakse bocht worden gemaakt om de kustlijn te volgen.

Het vliegveld kwam in zicht, waarop de piloot het vliegtuig weer over nam en na een paar bochtjes het vliegtuig netjes aan de grond zette. Een applausje voor de piloot volgde, waarop hij mij als copiloot bedankte. Voor mij was dit een vlucht om nooit te vergeten.”

Bedankt voor deze gave story Cornelis!

We hebben deze reis dit jaar weer in ons aanbod. Klik hier voor meer info. 

* Cornelis heeft als hobby modelvliegen dus vandaar zijn interesse en skills:)