Wij gaan op reis en nemen mee...

... ontzettend veel! :-D

Vandaag vertrekken de eerste Avantakampeerreizen van zomerseizoen 2017. Acht bussen zijn volgeladen met keukens, eten, een keukeninventaris, tenten, nog meer eten en wat deelnemers. (Een aantal van die bussen verwachten we pas over acht weken weer terug in Nederland!) Dat is een flinke operatie, die al een hele tijd aan de gang is.

Een kijkje in de Avantaschuur, waar Rick alles met militaire precisie georganiseerd heeft:

Na vandaag zijn al die dozen in het midden weg en beginnen we met de inkopen voor de volgende reizen. Voor sommigen is de zomervakantie begonnen, voor het Avantateam nog lang niet!

reisleidersdag 2017

Een aantal dagen geleden was de jaarlijkse Avanta-reisleidersdag. Anders dan de reisleiderstraining, die bedoeld is om onze nieuwe reisleiders de kneepjes van het vak te leren, is deze bijeenkomst vooral voor de gezelligheid. Vreemd genoeg gingen de gesprekken toch voornamelijk over reizen :-D

De mobiele frietboer was vertraagd en we hadden allemaal HONGER!!!

Wat is het nut van geblinddoekt een tentje opzetten, behalve dat reisleider Rick er veel plezier aan beleeft?

Het geeft inzicht in leiderschapskwaliteiten :-)

Nog zo'n schijnbaar onnodige en onpraktische, maar toch heel zinnige bezigheid

Gezelligheid in de oude schuur

Ontbijt op de traditionele Avanta-manier: samen stapels boterhammen smeren

Oké, toch nog wat tips & tricks, omdat we allemaal graag willen dat de zomerreizen in 2017 weer een groot succes worden!

Aanstaande vrijdag vertrekken de eerste Avantabussen van het zomerseizoen. Je snapt, het is momenteel topdrukte op het Avantakantoor en -terrein. Wij hebben er zin in en wensen alle deelnemers nogmaals een hele goede, onvergetelijk mooie reis!

Avanta stories nr. 7: een naamgenootje in Afrika

Over bijzondere ervaringen gesproken! Lees het verhaal van Lianne, die wel iets heel moois meemaakte tijdens haar Avantareis naar Gambia, eerder dit jaar.

Lianne en Liann

"We kregen een rondleiding door het ziekenhuis in Brikama, in Gambia. Via de verloskamers kwamen we op de kraamafdeling. Nou ja, verloskamers; het waren slechts hokjes van 1 bij 1 met een gordijntje ertussen. De pijn van de bevallingen was luid en duidelijk te horen. We liepen gewoon door de ruimte met hoogzwangere vrouwen die midden in de weeën de juiste houding probeerden te vinden. Op de kraamafdeling gingen we met een paar baby's op de foto. Ik raakte in gesprek met een kraamvrouw. Ze was erg lief en flink. Hoe oud haar dochtertje precies was weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ze zeker nog geen week op deze wereld was.
De moeder vroeg: 'What's your name'? Ik zei: 'Liann'. Toen antwoordde ze: 'Then I call her Liann!' Ze straalde toen ze het zei. Ik ging met haar en mijn kleine naamgenootje op de foto. Toen we afscheid hadden genomen riep ze een reisgenootje dat ze haar dochter Liann had genoemd. Helaas heb ik geen contactgegevens van de moeder. Dit vind ik erg spijtig. Toch ben ik erg blij met deze ervaring en ik kijk nog regelmatig naar de foto's."

Op de kraamafdeling

De kersverse mama, Lianne en baby Liann

Een van de andere baby's op de kraamafdeling

Met dank aan Lianne voor het delen van haar bijzondere verhaal!

Oman door Avanta-ogen (en een GoPro)

Oman: een verrassend en veelzijdig land in het Midden-Oosten, waar Avanta graag en vaak komt. Irma nam haar GoPro-camera mee en laat ons meegenieten: je kunt de zinderende hitte van de woestijn haast voelen. Het geschommel op een kamelenrug, het zand tussen je tenen, het koele water in een smalle kloof. Je ruikt de geur van specerijen in de souk, van vlees op de grill en van net gevangen vis... Je ziet dat elegant op een kameel stappen een haast onmogelijk iets is, dat Omanitische mannen van een feestje houden en dat je ook met een 4x4 vast kan komen te zitten in het woestijnzand.



Ga het eens met eigen ogen bekijken, bijvoorbeeld in oktober!

Three in a row: #2, deelnemer Gerbert over Sri Lanka

De mooiste verhalen krijg je als deelnemers zelf mogen kiezen welke vragen ze willen beantwoorden. Deze keer kiest Gerben er 3 uit onze vragenlijst!

Gerben aan het begin van de Adams peak. "Dit was een soort van zegening die je zou helpen onderweg naar de top. Overigens hielp dit voor mij averechts want ik heb een aantal treden overgeslagen, wat me enkele schaafwonden opleverde..."

3.Waarom heb je gekozen voor deze bestemming?

Na mijn eerste Avantareis in oktober 2016 was het voor mij al snel duidelijk: Dit wil ik vaker doen! En jawel hoor, begin december vond ik het zo langzaamaan wel weer tijd worden om een kijkje te nemen bij de reizen die Avanta op dat moment aanbood. Daar waar ik een baan heb waarbij ik gemakkelijk buiten de normale vakantieperiodes eropuit kan waren er weinig belemmeringen. Na een eerste keer de site door bladeren bleef ik steken op twee reizen, de reis naar Sri Lanka en de reis naar Gambia en Senegal. Uiteindelijk toch voor de eerste gekozen om meerdere redenen. De cultuur en natuur van Sri Lanka trokken me direct aan. De verscheidenheid aan vogels, het altijd groene van het tropische klimaat, de Aziatische olifanten maar ook de hagelwitte stranden met hun wuivende palmbomen; Sri Lanka heeft het allemaal! Qua cultuur en geloof, Boeddhisme en Hindoeïsme, waren eigenlijk twee soorten geloof waar ik nog niet veel van had gezien maar waar ik wel heel benieuwd naar was. Dit alles heeft uiteindelijk mijn keuze bepaald voor Sri Lanka en terugkijkend op de schitterende reis, heb ik hier geen moment spijt van gehad!

Aziatische olifanten in het Udawalawe National Park.

Ook als vogelaar pakte deze reis goed uit voor Gerbert.

4. Wat was je favoriete excursie tijdens de reis?
We hebben zoveel fantastische dingen gedaan en beleefd, maar als ik dan het hoogtepunt moet uitkiezen was dat voor mij toch de safari in het Udawalawe National Park. ’s Ochtends om 5 uur uit bed, snel aankleden en rond 6 uur waren we per jeep onderweg naar de ingang van het natuurpark. We gingen naar dit park vanwege de grote populatie Aziatische olifanten. Nadat ik een aantal jaren terug de Afrikaanse olifant heb mogen spotten in Namibië, heb ik hier voor het eerst de Aziatische olifant gezien! Buiten de olifanten om hebben we ook enorm veel vogels gezien. Van onze ‘kinderboerderijpauw’ tot neushoornvogels toe. En tja, vooral toen we oog in oog kwamen te staan met de laatstgenoemde soort, ging voor mij als echte vogelaar m’n hart een paar slagen harder slaan….  

 

8.    Welke plaats vond je het meest bijzonder?

Eén van de meest bijzondere plaatsen die we bezocht hebben vond ik de Adams Peak. Dit was tegelijkertijd het meest sportieve wat we gedaan hebben tijdens onze reis. De Adams Peak is namelijk een berg van 2243 meter hoog. Om op de top te komen moet je via 6442 traptreden naar boven klimmen! Eerlijkheidshalve moet ik jullie wel meedelen dat ik dit exacte aantal traptreden van internet heb moeten lenen, na het eerste kwartier was ik de tel namelijk al kwijt…

Om terug te komen op de Adams Peak zelf: dit is voor zowel de Boeddhisten, Hindoes als sommige Christenen een heilige plaats. Bovenop de top bevind zich namelijk een tempel waar volgens de Boeddhisten de voetafdruk van Boeddha staat, de Hindoes zeggen dat deze voetafdruk van Shiva is en de Christenen verklaren dat de voetafdruk afkomstig is van Thomas. Op weg naar de top komen we buiten de toeristen dus ook erg veel pelgrims tegen die onderweg zijn naar de betreffende voetafdruk. De leeftijd van deze pelgrims varieert van kinderen die op de rug van vader/moeder meegedragen worden tot de echte ‘ouden van dagen’. Onderweg sprak ik met een man die begin 80 was en deze pelgrimstocht voor de 66^e keer liep in zijn leven!

 

De trap naar Adams Peak.

Na de klim, waar we overigens om half 3 ’s nachts aan begonnen, kwamen we rond 5 uur in de ochtend aan op de top. Heel in de verte zagen we de eerste ochtendkleuren opkomen. Het aankomende uur was een uur om nooit te vergeten! Vanaf de top van de berg zagen we hoe de zon langzaam op kwam en steeds meer grip kreeg op de nacht die langzaam verdween. Oranje, rose, rood en geel vermengden zich tot een prachtig schouwspel! Nadat de zon daadwerkelijk doorgebroken was zijn we ook snel weer aan der terugreis naar beneden begonnen om de warmte voor te blijven. De heenweg was al vrij pittig, maar de terugtocht vond ik persoonlijk nog moeilijker. Na de eerste paar honderd treden begonnen je benen te trillen en dit hield niet meer op totdat je volledig uitgerangeerd op een stoel neer kon ploffen. Al met al een zeer bijzondere ervaring die ik alle toekomstige Sri Lanka reizigers kan aanraden!

Abchazië - verslag van een bijzondere Avantareis

Abchazië en Georgië (28 april - 6 mei 2017)
Een naam als Abchazië heeft voor een Avanta-reiziger dezelfde uitwerking als honing op een vlieg. Wanneer ik lees dat veel overheden, waaronder die van Nederland, afraden om naar Abchazië te gaan, is de keuze snel gemaakt. Dit klinkt als een Avanta-waardige bestemming! Met mij hebben acht deelnemers en uiteraard de reisleider hun zinnen gezet op dit gebied in het noordwesten van Georgië.

groepsfoto bij de Abchazische vlag

 

Snurkende Georgiër
Op de dag van vertrek gaat mijn wekker, zoals bij de meeste andere deelnemers, vroeg. Onze groep van negen deelnemers wordt namelijk om 03.30 uur op Schiphol verwacht. We vliegen via Kiev naar de Georgische hoofdstad Tbilisi en daar ontmoeten we onze ervaren reisleider Ronnie. Hij heeft er al een weekje in Armenië en Georgië op zitten en heeft zichtbaar zin in de reis naar Abchazië. Na een bezoek aan de markt, stappen we rond 22.00 uur in de nachttrein. Op de banken boven mij liggen twee van mijn reisgenoten. Ikzelf heb de eer om de urenlange treinreis door te brengen naast een snurkende Georgiër.

de nachttrein van Tblisi naar Zoegdidi

lekker knus in de nachttrein

Wachten, wachten …
’s Ochtends komen we rond 06.00 uur aan in Zoegdidi. Vanaf hier brengt een busje ons naar de grenspost. Het lange wachten kan beginnen. Gelukkig is het heerlijk zonnig, hebben we een fenomenaal uitzicht en zijn er kachapuri-tentjes in de buurt. Na ongeveer zes uur wachten, komt Ronnie met een brede glimlach aanlopen. We mogen verder! Lopend steken we de brug over naar de volgende wachtpost. Onderweg verwonderen we ons over het brede scala aan producten dat de Abchaziërs over de grens vervoeren. Dozen met kuikentjes, een levend schaap in een vuilniszak, autobanden en zelfs complete bumpers worden meegezeuld. Na nog twee controles van de paspoorten krijgt iedereen een individuele ondervraging. De twee douaniers nemen geen blad voor de mond. Een greep uit de vragen: “Wie past er op de baby?” en “Heb je ergens tatoeages?” Gelukkig kunnen we na bijna tien uur wachten, controles en nog meer wachten officieel Abchazië inlopen.

tijdverdrijf op de grens

kachapuri (met kaas gevuld brood, soms met andere vullingen) stond ook ’s avonds vaak op het menu

Rondje hoofdstad
Na een nacht bijslapen in het hostel in Soekhoemi word ik op tijd wakker. Helaas had dit ook een uurtje later kunnen zijn, aangezien de wekker van ondergetekende niet automatisch op Abchazische tijd is versprongen… Na nog een uurtje langer bedrust, volgt ontbijt en lopen we naar de plaatselijke Lutherse kerk. De mis blijkt pas om elf uur te zijn. Dit betekent dat we ruim de tijd hebben om een rondje Soekhoemi te doen. We kijken even in een traditionelere kerk. Mensen branden hier kaarsen en bidden tot schilderijen. Wanneer we over de boulevard lopen, duurt het niet lang voordat we de eerste dolfijnen zien springen. Gaaf om te zien! Om elf uur wonen we de kerkdienst bij. De vrouw die piano speelt neemt uitgebreid de tijd om onze groep tussendoor op de foto te zetten. Verder vervullen we een ‘glansrol’ tijdens het zingen van het laatste Abchazische of Russische lied. Na kerktijd nemen we een kijkje in het vervallen regeringsgebouw en genieten van een rustige middag in het hostel.

bij gebrek aan scherpe foto's van springende dolfijnen in de Zwarte Zee... :')

het werd gelukkig nog iets drukker in de kerk

het vervallen regeringsgebouw in Soekhoemi I

het vervallen regeringsgebouw in Soekhoemi II

Kampvuur en 1000-sterren
De volgende dag hebben we een veelzijdig programma. De nieuwe vaste chauffeur brengt ons naar het klooster Novy Afon. Samen met een heleboel Abchaziërs en Russen bezoeken we de druipsteengrotten. Begeleid door operagezang, onheilspellende orgelmuziek, een soort Abchazische André Hazes en de onverstaanbare uitleg van de gids lopen we ongeveer anderhalf uur in de grot. De nacht brengen we door in een nationaal park, aan het meer Ritsa. Een aantal van de groep neemt een verfrissende duik. Een aanrader! Nadat we het kampvuur hebben gedoofd, spreiden we een tentzeil uit en vallen in slaap onder de sterrenhemel.

Novy Afon klooster

in de druipsteengrotten

het Ritsa meer

onze slaapstek

“Wodka?”
De volgende dag starten we met een stevige wandeling. Tegen lunchtijd worden we opgepikt door de chauffeur. Na een lunch aan de Zwarte Zee rijden we terug naar Soekhoemi. Om Abchazië uit te mogen, moet er voor iedereen een visum aangevraagd worden. Dit is opvallend snel gepiept. Binnen een half uur zijn de tien visa binnen. Op woensdagochtend rijden we naar de grens. De douanier die onze spullen checkt, laat de stem op zijn telefoon nog even duidelijk maken wat de gang van zaken is: “This is my job. I have to do this.” De meeste tassen hoeven alleen maar even open geritst… Totdat de beste man een fles wodka ziet. In plaats van deze in te nemen, zegt hij iets in de volgende trant: “Wodka?! You are a real man. You can go!” Niet veel later stappen we op Georgisch grondgebied in een busje. We zetten onze tocht voort naar Mestia, een stad in het noorden van Georgië, op 1500 meter in het Kaukasusgebergte.

Mestia, met de hoge Kaukasus op de achtergrond

Hoge Kaukasus
Omdat het regent en de eigenaar van het Guest House toch een kamer over blijkt te hebben, besluiten we de nacht binnenshuis door te brengen. Na een turbulent ontbijt (waarvoor geldt: “What happens in Georgia, stays in Georgia”) stappen we in het busje dat ons naar Usghuli zal brengen. Hier liggen de vijf hoogst gelegen bewoonde dorpjes van Europa. Na een paar uur struinen in Ushguli besluit ik met een deel van de groep alvast een stukje terug te wandelen. De mist trekt op en het uitzicht is fantastisch! Na een uurtje komt de rest van de groep aanrijden en vervolgen we gezamenlijk de route. Op de heenreis heb ik door de mist en mijn fanatisme tijdens een kaartspel niet veel naar buiten gekeken. Op de terugweg geniet ik dan ook extra van de overweldigende natuur.

een van de bijna 2000 verdedigingstorens (kosjki) in de regio Svanetië 

in een dorpje in Ushguli

Narikala fort en nachtje vliegveld
Vrijdag rijden we naar Tbilisi, waar we rond 16.00 uur aankomen. We nemen de bus naar het centrum en beklimmen de steile straten naar het Narikala fort dat boven de stad uittorent. Hierna is het tijd voor het laatste gezamenlijke diner en om 22.00 uur rijden we naar het vliegveld. We installeren onszelf en onze spullen op een soort kunstgrasveldje en pakken een paar uurtjes ‘rust’. Om 04.15 uur sluiten we aan bij de rij bij de incheckbalie. Een gezellige week in Abchazië en Georgië is helaas weer ten einde. Snel weer een nieuw reisje plannen dus! ;)

uitzicht vanaf het Narikala fort

op het vliegveld

 Met dank aan Jorien voor het reisverslag (inclusief fotobijschriften, geweldig!)

Op reis je telefoon opladen met Mobisun

Op reis met Avanta ga je ‘back to basic’. Dat betekent bijvoorbeeld soms voor langere tijd geen beschikbaarheid van stromend water en elektriciteit, en dus ook geen mogelijkheden om je telefoon op te laden. Was dat in de pakweg eerste twintig jaar van Avanta's bestaan geen enkel probleem, tegenwoordig wordt daar toch iets anders over gedacht. Mobisun heeft ons daarom gevraagd om de MOBISUN 2 te testen, een handzaam en mobiel zonnepaneeltje. Een aantal reisleiders is daarmee aan de slag gegaan en testte het paneeltje in de praktijk; temeer omdat we deze groene vorm van stroomvoorziening, hoe beperkt misschien ook, zeker willen stimuleren. Ook testten ze de 10.000mAh powerbank. Lees hieronder hun ervaringen. Bonus: onderaan dit artikel vind je een kortingscode om zelf een Mobisun zonnelader of powerbank aan te schaffen.
 

In Lapland...

Reisleider Corniël Joosse:
"Het is midden op de dag, en de zon schijnt volop in Luleå, Zweden. De vraag is echter, of ook een winterzon in het hoge noorden van Europa fel genoeg is om met een zonnepaneel je telefoon op te laden. En dat blijkt inderdaad zo te zijn: met een beetje stel- en richtwerk was het mogelijk om met de Mobisun 2 rond de 900mA te laden. Dat is bijna net zoveel als een standaard telefoonlader. Vergelijken we de Mobisun met bijv. een WakaWaka Power, dan heeft hij een paneel dat bijna 13x meer energie opwekt. Wel is de Mobisun een stuk groter qua oppervlakte en heeft hij geen ingebouwde accu."

Fins Lapland, februari 2017 

In Mongolië...

Reisleider Ronald van der Giesen:
Vorige maand ben ik voor Avanta vertrokken naar Vietnam en vandaar over land onderweg naar Moskou. We reizen via onder meer China, Mongolië en Siberië. We komen in zeer afgelegen gebieden en ik heb niet altijd de beschikking over elektriciteit. Zo verbleven we vorige week in een yurt in Mongolië, waar ik mijn telefoon niet op kon laden. Maar, zeker als reisleider, ben ik graag bereikbaar. Ondanks de beperkte zonnestrerkte was mijn telefoon met de Mobisun 2 binnen drie uur opgeladen.
Sterke kanten van de Mobisun 2:
+ Lichtgewicht
+ Robuuste, stevige vormgeving
+ Dubbele usb-aansluiting
+ Snel laadvermogen bij volle zon, maar hij laadt zelfs op in de schaduw."
Mongolië, mei 2017

In Nieuw-Zeeland...

Reisleider Renso van Grootheest:
"Tijdens een Avanta reis door Nieuw-Zeeland ging het Mobisun zonnepaneeltje mee. Best een handig ding als je enkele dagen geen stopcontact hebt! Om de proef op de som te nemen heb ik het zonnepaneeltje in de zon gelegd met matige zonkracht: ongeveer 1% in 4,5 minuut. Met de reguliere usb-oplader: ongeveer 1% per minuut.
Met de meegeleverde karabijnhaakjes kan je het zonnepaneel eventueel aan je rugtas hangen en zo al wandelend je telefoon opladen. Verder kan je het paneeltje aan een ruit bevestigen met de meegeleverde zuignapjes.
+ lichtgewicht
+ twee usb-poorten
+ compact
+ weinig licht nodig om stroom te leveren
- laadvermogen afhankelijk van zonnesterkte 
- meegeleverde zuignappen werken slecht/niet
Is het zonnepaneel zijn geld waard? Ik denk van wel, zeker als de accessoires nog wat in kwaliteit verbeterd worden. Vooral tijdens reizen waar stopcontacten schaars zijn, is dit een ideaal reisgenootje."
Nieuw-Zeeland, januari 2017 

In Sri Lanka...

Reisleider Job Hakbijl:
"Ik heb het Mobisun zonnepaneel meegenomen naar Sri Lanka. Het geteste 13W zonnepaneel is goed mee te nemen zonder dat deze echt zwaar is of in de weg zit. Sri Lanka is een land waar de zon veel schijnt, maar waar het ook regelmatig bewolkt is. Echter ook in die bewolkte omstandigheden laadde m'n telefoon nog snel op. De werking is dus prima! Daarnaast heb ik ook de EasyAcc 10.000mAh powerbank meegenomen. Handig, want het zonnepaneel heeft geen inbouwde accu. Zowel powerbank als telefoon kunnen gelijktijdig worden opgeladen aan het zonnepaneel omdat deze aan de achterzijde twee usb-aansluitingen heeft.
Op echt lange tochten, in een gebied met veel zonkans, is de mobisun een goede optie. Het zonnepaneel kan je met de bijgeleverde karabijnhaken aan je rugzak hangen, maar hier moet je tas zich dan wel voor lenen qua aanhaakpunten. Anders heeft het paneel al snel een niet-optimale stand t.o.v. de zon, waardoor er veel minder stroom opgewekt wordt."
Sri Lanka, maart 2017

***

Zie jij het niet zitten om onbereikbaar te zijn op reis en lijkt zo'n zonnepaneel en/of powerbank je wel wat? Met de code Avantareizen2017 krijg je 10% korting op de website van Mobisun.