Vrijwilligerswerk tijdens een Avantareis in Mongolië

mooi Mongolië

Reisleider Kees van Belzen: "Afgelopen zomer heb ik met een Avantagroep een reis gemaakt door Noord-China en Mongolië. Met tien deelnemers zijn we van Beijing met de trein naar Mongolië gereisd. In Mongolië hebben we per autobus het platteland verkend. Het was een bijzondere, prachtige en indrukwekkende reis.
We hebben enorm genoten van de mooie natuur en de bevolking, het contrast tussen het drukke en hectische Beijing en het rustige Mongolië met zijn uitgestrekte groene velden, de prachtig versierde gers en oude tempels. Maar deze reis was meer dan alleen genieten van de mooie dingen om ons heen. We hebben ook de kans gekregen om een andere kant van Mongolië te zien. Via de kerk van mijn zus was ik in contact gekomen met Corrie van der Esch. Corrie werkt als hulpverleenster in de hoofdstad Ulaanbaatar bij dak- en thuislozen. Ze wil de mensen die op straat leven een betere toekomst geven door hulp te verlenen en met het Goede Nieuws in aanraking te brengen.
Twee dagen hebben we daar als groep vrijwilligerswerk gedaan, een prachtige en ontroerende ervaring!

Deelneemster Willline heeft de tweede dag vastgelegd in een mooi reisverslag:" 

"Om half tien lopen Kees en ik naar de supermarkt voor een ontbijt, waar Corrie ons op komt halen. In het kantoor vertelt ze over haar werk. Over de zaken die haar kracht geven, maar ook over de tegenwerking die ze ervaart op allerlei gebieden. Ze vertelt over een mooi initiatief waarbij een probleem gerezen is. Elke vrijdag willen ze een speciale samenkomst houden voor de dak- en thuislozen, waarvoor een kleine kelder is gehuurd. Maar na één vrijdag bleek de kelder al te klein. Er waren 25 mensen gekomen, en toen was het vol. De verwachting is dat er de volgende vrijdag nog meer mensen komen. Voor de dak- en thuislozen die meer over het geloof willen weten, is het enorm fijn om naar een dienst te kunnen, want in de normale gemeente voelen ze zich niet thuis omdat ze ongewassen zijn en stinken en bekeken worden. Corrie weet niet hoe ze zoveel mensen kan huisvesten en vraagt ons om te bidden voor een oplossing.

begroeting van de dak- en thuislozen

Na de dagopening laden we een pan soep en Mongoolse thee in de auto. We gaan naar de rivier voor een ontmoeting met de dak- en thuislozen en om de spullen uit te delen. Ik rijd met Bayaana mee (projectmedewerker van Corrie, hij was vroeger ook dakloos en drankverslaafd), de anderen nemen een taxi.
Wanneer we de auto op de droge rivierbedding parkeren komen van alle kanten mensen aangelopen. Mannen, en een paar vrouwen. Ze hebben ruige gezichten, soms zijn ze besmeurd met viezigheid, enkelen dragen een pakketje met spullen en lege flessen bij zich. Sommigen zijn zelfs aangeschoten. Een apart gezelschap, het uitschot van de hoofdstad Ulaanbaatar. Ze begroeten ons met een handdruk en ‘Sen Beno’. Een man geeft ons allemaal een knuffel - hoe vies hij ook is, hij bedoelt het goed. De hulpverleners worden hartelijk begroet, echt supermooi om te zien. Een man moet overgeven over de auto heen en een ander ligt zijn roes uit te slapen.

aandacht voor het evangelie

 De daklozen leven van het verzamelen van lege flessen, die ze kunnen inleveren bij een winkel aan de rivierbedding. Ironisch genoeg zit naast het flesseninleverpunt ook de winkel met de goedkoopste drank uit de stad, een vicieuze cirkel waar de daklozen bijna niet uitkomen en aan onderdoor gaan. Voor Mongolië is alcohol een nationaal probleem. Als christen past het dan ook niet dat je rook of alcohol drinkt. Daarom hebben we als groep afgesproken om niet te roken of alcohol te drinken als we bij Mongoolse christenen zijn.

verzamelen aan de rand van de stad, in een droge rivier

Alle mensen gaan in een grote kring rondom de auto zitten om te luisteren en om te eten. Wanneer er meer dan 40 mensen zijn, houdt een van de vrijwilligers een toespraak. Corrie vertaalt vanuit het Mongools. De man begint met een gebed en daarna nodigt hij de mensen uit voor de speciale bijeenkomst.
We beginnen soep uit te delen met onze rechterhand (met links uitdelen is een belediging) waarbij we goed op moeten letten dat mensen niet worden overgeslagen. De mensen nemen het dankbaar in ontvangst en gaan direct eten. Wanneer de soep op is, delen we thee uit.

voor iedereen een kom soep

Als de thee op is komt bijna iedereen ons bedanken met een handdruk. Een man blijft met Corrie praten, hij heeft een dochter die morgen naar groep 8 gaat. Hij heeft niets voor haar om mee te geven naar school, maar wil haar graag een pen en schrift geven. Kees zegt dat het goed is en dat hij vrijdag een schrift en pen krijgt. De man huilt van blijdschap en bedankt ons. Het geeft een beeld van de ellende onder de dak- en thuislozen en de zaken waar Corrie dagelijks mee te maken heeft.

Een van de dakloze vrouwen komt voor hulp naar de medewerkers, mogelijk zijn haar ribben gebroken door een aanrijding met een auto. Iets wat veel voorkomt, doordat de mensen dronken zijn. Zij gaat samen met een projectmedewerker en mij naar het ziekenhuis. Corrie gaat intussen een man ophalen die steekwonden heeft. Bij het ziekenhuis aangekomen kleedt de vrouw zich achter een auto zo goed als mogelijk om om wat schoner voor de dag te komen. We komen in een klein, karig ingericht kantoortje met twee dokters achter het bureau. De vrouw moet haar trui omhoog doen, terwijl er een lange rij mensen achter haar staat. De dokter geeft haar een kaartje en we moeten een foto laten maken. Intussen merk ik dat ik een bezienswaardigheid ben, als enige buitenlander. Ik heb nog nooit zoveel verwondingen gezien op één dag. Na lang wachten komt de uitslag van de röntgenfoto, het blijkt dat de vrouw haar ribben gekneusd zijn. De projectmedewerker geeft de vrouw haar eigen trui, de vrouw gaat zelf terug naar haar woonplek en wij nemen de taxi naar het centrum. Daar ontmoeten we de groep en Corrie weer."

Wil je meer weten over het werk van Corrie en haar stichting? Klik hier om naar de website te gaan.

 

Avanta stories nr. 5: Beren, het noorderlicht en een beetje geduld

De Avanta story van deelnemer Matthew: 

Wakker worden met koude tenen, terwijl je toch een paar extra sokken hebt aangetrokken, slaapspullen inpakken, de kou in en het vuurtje van de vorige avond opstoken. Snel even opwarmen, tenten inpakken en daarna havermout en koffie bij het vuur.

Zo begonnen vele ochtenden in het toch wel frisse Alaska. Overdag scheen vaak de zon en was het met de temperatuur goed te doen. Zeker als je ook nog een stevige wandeling ging maken. Dan was het volop genieten van de prachtige natuur en de wilde dieren, zoals elanden en marmotten die we onderweg tegen kwamen. Nog maar niet gesproken over de tientallen vogels die er rondvliegen met als hoogtepunt de Amerikaanse zeearend.

Jagerskamp

v 

We wilden heel graag grizzlyberen zien, maar na anderhalve week was het nog steeds niet raak. We waren al naar Eagle geweest waar een andere Avantagroep grizzlyberen had gezien, maar helaas hadden wij daar geen succes. Onderweg naar Eagle zagen we wel een jager langs de weg. Hij keek net door zijn verrekijker en wij waren nieuwsgierig geworden wat hij zag. Het bleek dat hij twee dagen eerder een eland had geschoten en hij wachtte nu af of er een grizzlybeer zou komen. We raakten aan de praat en hij liet ons zijn revolver en geweer zien. Ook nodigde hij ons uit om een kijkje te nemen in zijn jagerskamp. Daar kregen we een rondleiding en hij vertelde vol trots over al zijn belevenissen. Een bijzondere ervaring.

Pech
We besloten om op berenjacht te gaan in Haines, een bekende berenspotplek. Er loopt daar een rivier waar de zalmen doorheen trekken. De beren komen daar verschillende keren per dag om zich tegoed te doen aan deze lekkere vis. Maar na bijna drie uur wachten in de kou hadden we nog steeds geen beer gezien.

We besloten met de helft van de groep boodschappen te gaan doen en even een wandeling te maken. Ik ging ook mee, met de kans om de beren de missen. Toen we weer terug bij de rest van de groep kwamen, hadden zij inderdaad de beren gezien. We waren erg blij voor hen, maar ondertussen baalde ik wel flink. 

Onbeschrijfelijke ervaring

Later wandelden wij langs de rivier omhoog om even bij het meer te kijken. 

We genoten van het uitzicht over het meer toen ineens George weer voor onze neus stond. De beren waren weer terug en hij was ons met de auto komen halen. Met een vliegende vaart sprongen we de auto in en nog voor de deuren dicht waren was George alweer onderweg naar beneden. Daar aangekomen zagen we aan de overkant een moederbeer met een jong van ongeveer zes maanden. Wat een onbeschrijfelijke ervaring. Voor ongeveer drie kwartier konden we zien hoe moeder vis ving voor haar jong.

Plotseling zagen we aan onze kant van de rivier nog drie beren aankomen. Snel maakten we de oever vrij zodat we niet de weg van de beren blokkeerden. Vanaf de weg konden we zien hoe deze moeder met twee jongen van ongeveer anderhalf jaar langs de rivier struinden. Soms stonden we op minder dan tien meter bij deze grote beren vandaan. We zagen ze vis vangen en rustig eten. Mijn hart klopte af en toe flink in mijn keel, maar het was geweldig! Een dag om nooit meer te vergeten.

Poollicht

De rest van de reis zijn we nog bij verschillende oude mijnwerkersstadjes geweest en hebben we diverse wandelingen gemaakt. We hoopten toch ook wel een keer het noorderlicht te kunnen zien. Regelmatig hadden we een heldere nacht en zetten we om de beurt de wekker om te kijken of we het noorderlicht konden zien.
Op zondagavond, het laatste weekend, zaten we rond het kampvuur te luisteren naar een Bijbelstudie over Gods Schepping. Hoe toepasselijk in zo’n adembenemende omgeving.

Ineens zagen we de lucht verkleuren en totaal onverwacht zagen we toch nog het noorderlicht. We hielden een pauze om daar even van te genieten. We zagen een vage groene rand aan de horizon die heel langzaam bewoog. Een zeer bijzonder fenomeen. Na een half uurtje hebben we de Bijbelstudie weer hervat. Later werd het poollicht weer wat sterker en we zagen een groene boog door de hemel trekken. Het licht werd feller en begon snel te bewegen. Daarbij kwamen ook een aantal roze strepen bij de groene vegen. Ademloos stonden we te kijken terwijl we terugkeken op een geweldige reis naar Alaska en Yukon. 

Bedankt voor deze bijzonder story Matthew! 

>> Wil je ook beren zien? Check deze reis naar Midden - en Noord-Alaska of deze naar Alaska en Yukon. <<

Omdat reizen een privilege is - sponsorproject 2017

Ieder jaar wordt er tijdens de Avantareizen geld opgehaald voor een goed doel. Dat doen we om erbij stil te staan dat reizen 'just for fun' een voorrecht is, dat voor lang niet iedereen is weggelegd. Er zijn zoveel mensen op deze wereld die niet eens in hun dagelijks levensonderhoud kunnen voorzien - laat staan dat ze op vakantie kunnen. Tijdens onze reizen zien we dat regelmatig met eigen ogen. We willen daar onze ogen niet voor sluiten, en daarom zijn deze sponsoracties in het leven geroepen. Doe je ook mee?

In 2017 hopen we te collecteren voor Bridge to the Nations, een internationale non-profit organisatie die praktische hulp geeft aan armen en kansarmen. Bridge to the Nations is in verschillende werelddelen actief, waaronder China. Jacoline is verpleegkundige en als vrijwilliger voor deze organisatie naar China gegaan:

" Er zijn verschillende projecten die deze organisatie op zich neemt:
* opleiden van lokale zorgverleners
* zorg en sponsoring voor weeskinderen
* gezondheidseducatie
* het organiseren van medische weken waarbij vrijwilligers die medisch onderlegd zijn van over heel de wereld komen. Tijdens deze weken wordt er medische hulp verleend door artsen en verpleegkundigen, en wordt er een groot aantal operaties verricht.

Jacoline en het eerste OK-patiëntje, een jongetje met een hazenlip

De hulp wordt verleend vanuit Bijbelse barmhartigheid. Er zijn verschillende lokale werkers bij deze organisatie actief uit Nederland. Zelf ben ik in 2015 in China geweest en heb meegewerkt aan bovenstaande prachtige initiatieven. Ik ben in een weeshuis geweest waar we samen met de kinderen hebben gespeeld, gezongen en geknutseld. Veel kinderen hebben specifieke zorg nodig in verband met een handicap. Daarnaast hebben we, samen met anderen, gewerkt in bergdorpen. Het werk is een onderdeel van een project waarbij veel gedaan wordt aan gezondheidsvoorlichting.

We zijn geraakt door de nood die we gezien hebben en door de passie waarmee mensen in China zich inzetten om iets te betekenen voor de hun medemens. Ook jij kunt met je gift het verschil maken zodat levensreddende ingrepen kunnen worden verricht en mensen door deze Bijbelse barmhartigheid gaan vragen naar de reden van deze “gratis” hulp en er iets gedeeld kan worden van de Bron van eeuwige en onbegrijpelijke liefde!"

Een supermooi doel, waar we weer een mooi bedrag voor hopen op te halen!

Avanta stories nr. 4: "De piloot vroeg of ik misschien zelf wilde vliegen"

Het beloofde sowieso al een mooie vlucht te worden, maar voor deelnemer Cornelis werd het wel heel uniek. Lees hier zijn Avanta story!

De waterval vanuit het vliegtuig

Cornelis:

“Bij onze reis naar Suriname en Guyana was een bezoek aan de Kaieteur falls gepland. Dit is de grootste ‘single drop’ waterval met een verval van ongeveer 300m. Deze waterval ligt diep in de binnenlanden van Guyana, een land waar nog niet veel reizigers komen.

Het plan is om over land naar de waterval te reizen en terug te vliegen. Voor onze groep van 12 personen was het niet mogelijk om gebruik te maken van een standaard vlucht. Daarom werd er een vliegtuig gecharterd die op ons gewenste tijdstip voor ons naar de waterval zou vliegen om ons daarna weer naar Georgetown te brengen.

Klaar voor een hobbelige rit

Wagenziekte
Nadat alle officiële dingen geregeld waren kon de reis beginnen. Het eerste stuk werd met een busje afgelegd. We reden in het donker en werden op de onverharde wegen flink door elkaar geschud. Af en toe moesten we even stoppen om de wagenziekte in toom te houden. Na een rit van anderhalve dag en een overnachting in een hangmat, kwamen we bij een dorpje aan. Vervolgens hobbelden we in een paar uur per 4x4 naar de rivier.

De reis gaat verder over de rivier

Onze reis ging verder over de rivier. We werden afgezet bij het begin van de trail, door de jungle, naar de waterval. Deze trail is ooit gebruikt bij de ontdekking van de waterval en wordt nog steeds gebruikt.

Onder volle bepakking richting de waterval

Indrukwekkend schouwspel

Na een tocht onder volle bepakking konden we de waterval horen denderen. Iets voor zonsondergang waren we boven aan de waterval waar een indrukwekkend schouwspel op ons wachtte. Duizenden liters water stortten onafgebroken naar beneden. Tegen zonsondergang doken honderden zwaluwen steil naar beneden, achter de stroom langs, om insecten te vangen.

Boven aan de waterval

Jungletocht
Na een paar dagen brak het moment aan dat we weer terug zouden vliegen naar Georgetown. In die dagen hadden we een 11 uur durende jungletocht gelopen en een rondleiding over het plateau gehad. Vol indrukken begaven we ons naar de airstrip. Na een uur wachten hoorden we gebrom en kwam het vliegtuig plotseling over de bomen gevlogen om te landen.

Trektocht door de jungle

Het vliegtuig, een Cessna Grand Caravan

Ik was snel bij het vliegtuig te vinden en hielp met de eerste tassen. Daarna vond ik een plaatsje achter de piloot. Het bleek dat de stoel naast de piloot ook bezet moest worden en Willem regelde met de piloot dat ik daar kon zitten. Na een run over de baan stegen we op en kwamen we snel boven de bomen uit. Toen verscheen plotseling de waterval. De piloot vloog er verschillende keren langs. Na een laatste draai vlogen we recht over de waterval en een stukje door het dal.

De waterval vanuit het vliegtuig

Co-piloot
Daarna begon het klimmen naar de cruisehoogte. Ondertussen had ik met verschillende vragen wat belangstelling getoond*. Na het bereiken van de cruisehoogte en wat radiocontact keek de piloot opzij en vroeg of ik soms wilde vliegen. Dat liet ik mij geen twee keer zeggen en ik pakte snel het ‘stuurtje’. In het midden van het bedieningspaneel met al de metertjes bevond zich een klein schermpje met de route en de positie van het vliegtuig. In dit geval een rechte lijn van ons vertrekpunt naar onze bestemming. De kunst was om netjes die lijn te volgen.

Door het stuurtje de draaien, draait het vliegtuig om zijn lengte as. Door het stuurtje naar voren te duwen duikt het naar beneden en naar je toe te trekken stijgt het. Er zijn 2 metertjes waarop te zien is dat het vliegtuig in beide richtingen vlak ligt. Die waren  zeker nodig toen we kort door een wolk vlogen. Na een poosje gaf de piloot aan dat we met een kleine hoek naar beneden moesten vliegen. Toen er recht voor ons een grote regenwolk verscheen, gaf de piloot aan dat ik er omheen moest vliegen. Daarop stuurde ik iets naar links, waarop het vliegtuig schuin komt te liggen en iets wil dalen. Dat wordt dan gecorrigeerd door aan het stuurtje te trekken. Kort daarna doemden er twee hele grote wolken naast elkaar op. Toen moest ik tussen die wolken door vliegen. 

Copiloot Cornelis (foto by Lisa)

Tientallen minuten later en meters lager kwam Georgetown in zicht. Deze stad ligt aan de kust en er loopt een rivier langs. We vlogen ondertussen zo laag dat de kleine bootjes goed zichtbaar waren. Op het laatst moest er nog een haakse bocht worden gemaakt om de kustlijn te volgen.

Het vliegveld kwam in zicht, waarop de piloot het vliegtuig weer over nam en na een paar bochtjes het vliegtuig netjes aan de grond zette. Een applausje voor de piloot volgde, waarop hij mij als copiloot bedankte. Voor mij was dit een vlucht om nooit te vergeten.”

Bedankt voor deze gave story Cornelis!

We hebben deze reis dit jaar weer in ons aanbod. Klik hier voor meer info. 

* Cornelis heeft als hobby modelvliegen dus vandaar zijn interesse en skills:) 

Alpaca's, Inca's en coca - Bolivia en Peru met Avanta

Al jarenlang een geliefde Avantareis: die naar Bolivia en Peru. Tineke ging in 2016 met ons naar deze Zuid-Amerikaanse landen. Ze vertelt én laat zien wat ze tijdens die reis beleefd heeft.

Op de zoutvlakte tijdens de jeeptour

 

Waarom heb je gekozen voor deze bestemming?

Zag mooie foto's op Facebook van deze reis van een jaar eerder. Na Afrika, Europa, Noord-Amerika en het Midden Oosten had ik zin om weer eens totaal iets anders te gaan ontdekken.

Wat was je favoriete excursie tijdens de reis?

-De 4-daagse jeeptour was erg mooi: een tour langs verschillende meren waaronder een met flamingo's, door de bergen, langs geisers en velden met alpaca's, naar mooie rotsformaties, over een enorme zoutvlakte met daarop weer een cactuseiland waar we de zonsopgang bekeken, kortom vanalles wat.

-Mountainbiken op de Death Road, geeft toch een kick om die kilometerslange weg af te fietsen.

Alpaca's

Mountainbiken over de Death Road

Meest memorabele slaapplaats, en waarom?

Doordat het daar wintertijd was waren de nachten behoorlijk koud, wij hebben daarom veelal in hostels geslapen.

Tijdens de jeeptour sliepen we in hutten, een nacht daarvan hebben we bij de Salar de Uyuni geslapen in een zouthotel, je bed van zout, op de vloer ligt zout, er zijn ruimtes met tafels en krukken van zout en de wanden zijn van zout. Bijzonder om daar een keer geweest te zijn.

Slapen op een bed van zout

Hoe hebben jullie de zondag(en) doorgebracht?

Een lokale kerkdienst bijgewoond, al valt dat niet mee in het Spaans! Op een zondag ook met de kinderen van het kindertehuis van Caranavi naar de kerk in het dorp geweest. s'Middags hebben we een bijbelstudie gedaan.

In het kindertehuis

Hoe is de Avanta way of life jou bevallen?

Die bevalt heel goed; dit was inmiddels m'n vierde avantareis. Lekker trekken van de ene plek naar de andere, je hebt een idee van wat je gaat doen maar komt er iets anders tussendoor, dan kan dat. Je ziet wel waar je s'avonds slaapt.

Wat is je favoriete foto, en waarom?

De foto van de Melkweg vind ik erg mooi. Tijdens de jeeptour, waar je ver van de bewoonde wereld  en boven de 4000m bent, hadden we zo'n mooie sterrenhemel! Ondanks de behoorlijke kou gingen we nog even naar buiten, sterren kijken en fotograferen.
Foto's van de lokale bevolking vind ik ook altijd leuk, de twee vrouwtjes met hun fleurige kleding en de overbekende kleurlijke draagzakken op de rug op de rand van de stoep, de laatste nieuwtjes uitwisselend.
(Het zijn inderdaad allebei schitterende foto's, Tineke! EDV)

 

Welke plaats vond je het mooist/meest bijzonder?

-Machu Picchu is heel bijzonder. Na een behoorlijke klim heb je boven een prachtig zicht over een oude Inca stad die tussen de bergen ligt en heel vernuftig is gebouwd.

-Bijzonder was het om in Potosi op 4000m naar een nog in gebruik zijnde zilvermijn te gaan. Maar ook triest om te zien onder welke omstandigheden daar wordt gewerkt. Voor een heel laag loon enorm lange dagen beulen in een mijn. Slechte lucht, gebukt zwaar werk verrichten...

Om dit vol te houden gebruiken de mijnwerkers veel cocabladeren en drinken ze 96% puur alcohol. Deze mensen worden dus ook niet oud.

Mooi Machu Picchu

In de zilvermijn

Wat vond je opvallend aan de cultuur van het land waar je bent geweest?

Zoveel mensen met een bolle wang waar een prop aan fijngemaalde cocabladeren zit met de groene restjes nog bij de mondhoeken,

Ze kauwen aan een stuk door op cocabladeren.

Typisch Bolivia is ook: kleine vrouwtjes met allemaal hetzelfde kapsel, twee lange zwarte vlechten, een bolhoed op het hoofd en een fel gekleurde draagzak op de rug.

Ook een cocablaadje?

Zou je deze bestemming aan anderen aanraden, en waarom?

Natuurlijk, er is daar zoveel te zien en te beleven, het is heel divers.

Bedankt Tineke!

Wil jij ook met Avanta naar Bolivia en Peru? Er zijn nog een paar plaatsen op deze reis.

Bedankt, Avantareizigers!

Ieder jaar wordt er tijdens de Avantareizen geld opgehaald voor een goed doel. In 2016 was dat  Stichting Hulp Vervolgde Christenen, en dan met name de projecten in India. Berdien heeft daar drie maanden vrijwilligerswerk gedaan, lees hier meer. De Avantareizigers hebben in totaal € 2600 bij elkaar gelegd, een prachtig bedrag!

Jan Dirk van Nifterink van Stichting HVC vertelt waar de opbrengst onder meer voor bestemd is:

impressie van het MJC

"Het Michael en John Job Center (MJC) is een tehuis in de plaats Coimbatore (India) voor kansarme (wees)meisjes. Een meisje wordt door de meeste Indiërs gezien als minderwaardig. Velen worden direct na de geboorte gedood. Dr. Job heeft, in nagedachtenis aan zijn overleden zonen Michael en John, het MJC opgericht. Zijn missie was ervoor te zorgen dat kansarme meisjes het Evangelie horen én onderwijs krijgen. Op het terrein van het MJC staat een tehuis en scholen: van de basis- en middelbare school tot aan de universiteit. In de afgelopen jaren hebben we meisjes zien opbloeien tot gelovige, zelfverzekerde en ontwikkelde vrouwen.

HVC zorgt dankzij sponsoren in Nederland voor dagelijks voedsel, scholing en onderdak. Een gedeelte van de bijdrage van Avanta wordt besteed aan de begeleiding van de meisjes. Daarnaast moest het hostel waar de meisjes verblijven dringend worden gerenoveerd. Inmiddels zijn de werkzaamheden van de renovatie in een vergevorderd stadium. Het sanitair wordt vervangen, de muren worden hersteld en er wordt geschilderd.

De kinderen die een plekje vinden in het MJC gaan van een uitzichtloze situatie naar een leven met een Toekomst. Avanta Reizen maakt dankzij haar bijdrage het verschil in het leven van deze kinderen! HVC bedankt Avanta Reizen en alle gulle gevers!"

renovatie van het verblijf voor de meisjes

Binnenkort lees je op dit weblog meer over de sponsoractie van 2017.

Deelnemer Marieke over Japan

Soms kun je wel wat inspiratie gebruiken. Bijvoorbeeld als je door de bomen het bos niet meer ziet in het reisaanbod. Of als je last hebt gekregen van keuzestress. Daarom vandaag een interview met een deelnemer die een goede tip voor je heeft. Marieke reisde vorig jaar naar Japan en ze kan het je zeker aanraden.

Waarom koos je voor een reis naar Japan?

'Samen met een vriendin keken we op de site welke reisopties er waren binnen onze mogelijkheden. Hierbij kwam ook Japan in beeld. Toen we de reisbeschrijving lazen, werden we eigenlijk gelijk enthousiast. We hadden op internet gelezen dat Japan een erg groen land was doordat het er veel regent, maar dat het in augustus een stuk minder regende. We hadden dus ook de verwachting dat we naast culturele plaatsen en tempels bezoeken ook veel in de natuur zouden zijn. Dat is iets wat ons erg aansprak, juist ook omdat we deze reis gingen kamperen.' 

Hoe vond je de reis nu je erop terugkijkt?

'Een hele mooie ervaring! We hebben erg leuke en sportieve activiteiten gedaan. Doordat het overdag erg warm was, gingen we tussen de middag vaak bij water wat afkoelen. Het was een relaxte en ontspannen reis met veel afwisseling.'

Wat is je het meest bijgebleven? 

'De tocht van de Mount Fuji was toch wel het hoogtepunt! In de nacht de berg opklimmen en 's morgens de zon op zien komen. Dat was echt waanzinnig mooi! Daarnaast was de tocht op de Izu-Sichu ook erg leuk om te doen en het mountainbiken door de bergen en over bruggen was ook heel gaaf! Het bezoek aan de warm waterbronnen, de onsen, was ook erg leuk en vooral heerlijk.

Het bezoek aan Hiroshima was met name erg indrukwekkend, maar ook heel bijzonder om te zien.'

Welke reistypes moeten zeker ook een bezoek aan Japan brengen? 

'Mensen die van een mix van cultuur en natuur houden. Japan is een heel schoon land en het is er erg warm... En je moet van noodles-soep houden ;-).'

Heb je nog een tip voor deelnemers die ook naar Japan hopen te gaan dit jaar?

'Neem voor de tocht op de Mount Fuji een thermolegging en warme trui mee want daar is het 's nachts erg koud, rond de 7 graden. Verder heb je zeker geen warme kleding nodig. Je kunt bijna overal je kleding uitwassen dus je hoeft maar weinig mee te nemen.'

Dankjewel voor je bijdrage, Marieke! En goed nieuws voor degene die nu zin heeft gekregen in Japan: in juli hopen we er weer heen te gaan.