Deelnemers verzamelen kleding voor Syrië

Of de deelnemers een tasje kleren mee wilden nemen voor de oorlogsslachtoffers in Syrië...
Op de foto zie je het resultaat van dit verzoek.

Grote zakken met kleding staan klaar om naar Syrië gebracht te worden

Op de luchthaven checkte de Israël-groep grote tassen vol kleding in. Voor sommigen had dit nogal gevolgen voor hun eigen bagage. Er was zelfs iemand die de zaak had omgedraaid; kleding voor Syrië in zijn ruimbagage, zijn eigen spulletjes gingen in de handbagage.

Twee foto's van een kamp met 12000 Syrische vluchtelingen.
Deelneemster Petra maakte deze foto's tijdens de reis door Irak in oktober
dit jaar. Ook zij hoorde toen van veel mensen dat de vluchtelingen
bang zijn voor de winter die gaat komen.

Reisleider Rick gaat er voor zorgen dat het terecht komt bij de mensen in Syrië, waar hij voor de VN aan het werk is. Volgens hem is er veel behoefte aan kleding: "De sneeuw komt eraan. Mensen bereiden zich voor op de winter en je ziet overal mensen bomen omhakken. Behoefte aan kleding is er vooral bij de vluchtelingen. Bij ons op het kamp werken een aantal lokale schoonmaaksters. Hen kan ik er sowieso blij mee maken. Verder ken ik een paar betrouwbare locals uit de omliggende dorpen. Zij weten exact welke families de kleding het beste kunnen gebruiken. Tenslotte rij ik dagelijks door het gebied en ik weet wel een aantal arme families te wonen. In overleg met de konvooi commandant wil ik daar stoppen en onder het motto 'doe goed en zie niet om' een zak afgeven en voor ze zich realiseren wat er gebeurd weer door rijden."

   

De groep, samen met familie de Landmeter, op Mount Bental

Samen met zijn vrouw Carlina en twee kinderen woont hij een jaar in Tiberias in Israël. En al voor de derde keer dit jaar is er een Avanta-groep bij hen op bezoek. Rick neemt de groep onder andere mee naar Mount Bental, waar je een prachtige panorama-view hebt over de Golan en Syrië. Vanaf dit punt legt hij duidelijk uit wat er in Syrië aan de hand is en wat er vooraf ging aan dit complexe conflict. Voor alle deelnemers is het indrukwekkend om vanuit een relatief veilig land het oorlogsgebied in te kijken. Dichtbij maar toch eigenlijk heel ver weg.

Uitzicht op Syrië vanaf mount Bental 

Na hun bezoek aan familie de Landmeter, reist de groep verder naar de Negev-woestijn via Jeruzalem en de Dode Zee. 

Wil je ook graag naar Israël? Volgend jaar hopen we dit land weer meerdere keren te bezoeken dus er zit vast een geschikt moment voor je bij. De data worden binnenkort op onze website geplaatst. 

 

Lees hier het interview met Rick over zijn missie in Syrië. Inmiddels heeft hij een staffunctie en werkt hij niet meer op de OP's, maar op een grote VN-compound in Syrië. 

Ladakh, een kleurrijke bestemming

Een van de bijzondere bestemmingen in ons reisaanbod dit jaar was Ladakh. Vanuit het chaotische Delhi per bus naar Leh, de hoofdstad van Ladakh, een bijzonder afgelegen streek tussen imponerende bergtoppen. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar! Hieronder een aantal kleurrijke foto's van deelneemster Ellen. Kijk op het weblog van reisleidster Karin voor nog veel meer foto's.

Gebedsvlaggen en monniken - die zie je hier allebei veel.

Van Manali naar Leh, een van de hoogst gelegen wegen ter wereld. En niet zonder gevaar, getuige het wrak...

Wandeling in de omgeving van Manali

Even bijkomen van de hoogte in dit hotel/restaurant

Gebedsmolen en kindertjes met ballonnen, aan het begin van onze driedaagse trekking

Voor ons guesthouse in Yangthang

Slapen in een homestay, de mensen hier in het noorden zijn echt supervriendelijk en gastvrij!

Mooi mens! Hoe oud zou ze zijn?

Een dorpje dat we passeerden tijdens een wandeling

Yangthang

(Blogger wilde dat de foto's in deze volgorde zouden staan. Dat is niet persé de chronologische volgorde :-S)

Reis naar Koerdistan: één grote les gastvrijheid

Kort geleden vertrok er een groep avonturiers naar Irak. Niet bepaald een bestemming waar de toeristen je voor de voeten zullen lopen. Hoewel het nog even spannend was of de situatie ter plekke wel echt veilig genoeg was, bleek dat gelukkig wel zo te zijn. Sterker nog: de groep maakte kennis met een zeer gastvrij volk en dat zorgde ervoor dat iedereen erg heeft genoten van deze bijzondere reis. Zo ook Petra. Zij maakte voor ons onderstaand reisverslag.

Koerdistan is een gebied in veelbewogen landen, waaronder delen van Irak, Iran, Syrië, Turkije en Armenië. Mensen die denken aan Irak denken al snel aan bommen. Denk je aan Syrië, dan gaan je gedachten al snel uit naar een gifgasaanval en miljoenen vluchtelingen. Helaas is dit allemaal waar en hebben wij ook iets mogen zien van de Syrische vluchtelingen in Koerdisch Turkije en Irak. Het is jammer genoeg vaak wel zo dat het nieuws alleen de negatieve kanten van een land laat zien. Wij mochten gelukkig met Avanta een heel andere kant van het land Irak, maar ook van Turkije zien. Mooie en gastvrije landen met vriendelijke en behulpzame mensen. Van deze mensen kunnen wij nog een hoop leren!

Onze reis startte in het Turkse plaatsje Midyat, waar wij het weekend verbleven. Nadat wij heerlijk gegeten hadden in een restaurant, werden wij uitgenodigd door de restauranteigenaar voor een typisch Koerdische bruiloft. Uiteraard hoorde hier een danslesje bij (zie eerste foto)!

 Na de grens met Irak overgestoken te zijn, kwamen we uiteindelijk in Zakho. Hier werden we door verschillende mensen aangesproken die Engels, Duits of Nederlands konden. Door een aardige Duitssprekende man werden we de stad rondgeleid en kwamen we bij een oude brug. Hier troffen wij twee Nederlandse mannen die op bezoek waren bij hun vader (en zijn 2^e vrouw). Uiteraard werden we uitgenodigd voor een kop koffie. Een tocht door de bergen mocht niet ontbreken (incl. kampvuur) en ook het pretpark, het etentje en uiteindelijk het slapen niet.

Op dinsdag besloten we naar Duhok te gaan. Na hier thee te hebben gedronken, zijn we al snel doorgereisd naar het volledig christelijke dorpje Al Qosh. Omdat het etenstijd was hebben we eerst een restaurant gezocht en hebben we hier de weg gevraagd naar de synagoge. Hier was een vriendelijke man die met ons mee liep, het stadje door. Onderweg hebben we bij hele aardige mensen een kop thee gedronken, waar de muziek uiteindelijk niet mocht  ontbreken. Nadat we bij het klooster waren geweest, waarvandaan we een super uitzicht hadden, gingen we weer terug naar het dorpje. Hier waren ze al druk bezig met het regelen van een slaapplek voor ons en hebben we uiteindelijk bij iemand in een prachtige villa geslapen.

Het liep tegen de middag toen we woensdag in Erbil aankwamen. Nadat we de citadel en de moskee (naar voorbeeld van de blauwe moskee in Istanbul) hadden bezocht, kwamen we op de terugweg langs een huis waar ze spelletjes aan het doen waren. Hier werden we op de thee genodigd en deden we ook gezellig een potje rummikub. Na de overvloedige lunch is besloten om ’s avonds thee te drinken met iets lekkers. Dit is uiteindelijk baklava geworden, wat we hebben genuttigd op een sfeervol plein met allemaal verlichte fonteinen.

Op donderdag hebben wij een Syrisch vluchtelingenkamp iets buiten Erbil bezocht. Een indrukwekkend kamp waar ongeveer 12.000 vluchtelingen verbleven. Van veel mensen die we spraken, hoorden we dat ze bang waren voor de winter. Het kamp ligt in een dal en met regen en sneeuw zou er een hoop water de tenten binnen kunnen stromen. De rest van de dag hebben we besteed aan reizen, het was een mooie tocht door de bergen. ’s Avonds kwamen we weer aan in Zakho, waar we één van de aardige Nederlandse mannen ontmoetten die ons nog meenam om iets te drinken.

 Op vrijdag zijn we weer de grens overgegaan naar Turkije en hebben we voornamelijk gereisd. Onderweg zijn we nog gestopt bij een oud klooster en een mooi uitzichtpunt. Uiteindelijk zijn we in Batman aangekomen. Na nog  een gezellige avond en afscheid genomen te hebben van al een aantal mensen was er dan toch een einde gekomen aan deze reis. Zaterdag zou (bijna) iedereen al op verschillende tijden terugreizen. Sommige mensen hadden zaterdag nog de tijd om in Istanbul rond te kijken.

Kortom een geweldige reis in een mooi land, met een gezellige groep, vriendelijke/gastvrije mensen en een super reisleider.

Petra, bedankt voor je foto's en het verslag van deze speciale reis!

Bijbels voor Cuba

Voordat hij een reis naar Cuba ging leiden, nam reisleider Jan de Voogd contact op met de Spaanse Evangelische Zending. Zij waren maar al te blij met het aanbod om bijbels mee te nemen. Die zijn namelijk erg schaars op het communistische eiland. Lees hieronder het verslag in het blad van de SEZ (klik op de foto voor een vergroting):

 

Wat een mooi initiatief! Zo krijgt een reis meerwaarde.

De winter komt eraan...

Wellicht ben je druk bezig met verzinnen hoe je de komende kou kunt ontvluchten. Of misschien zorgt de naderende winter ervoor dat je steeds meer wintersportkriebels krijgt. Als je de mogelijkheid hebt om binnenkort op reis te gaan, hebben we hier wat suggesties voor je:

Wintersport Avanta-stijl
Het is niet voor niks dat we nauwelijks reclame hoeven te maken voor de wintersportreizen.  Ze zijn zo leuk en gezellig dat ze altijd razendsnel volgeboekt zijn. Op dit moment zit de reis in december al vol, maar waarschijnlijk komt er een extra reis bij. En binnenkort vind je op de website ook de link naar de reis in februari. In de gaten houden dus.

Noord- en Zuid-Chili, Falklandeilanden en Patagonië
Enorm veel variatie in natuur. Dat is wat je krijgt als je deze prachtige reis boekt. Het feit dat Ies sr. aangeeft dat –als hij dan echt moet kiezen- Chili zijn favoriete land is, zegt al genoeg. En voor het eerst in de 30-jarige Avanta-geschiedenis hopen we de Falklandeilanden te bezoeken. Laat je niet afschrikken door het gegeven dat het daar vaak regent. De natuur is er schitterend en bovendien ga je de zon de rest van deze reis genoeg zien!

Australië en Nieuw-Zeeland
Voor de echte mazzelaars die zes weken vrij kunnen regelen hebben we een mooie reis naar de andere kant van de wereld. Maar als dat er niet in zit kun je ook kiezen voor 20 dagen Australië of 24 dagen Nieuw-Zeeland. Een heerlijk klimaat, prachtige landschappen, bijzondere dieren, heel veel ruimte enz. Op onze website kun je meer lezen over deze reis en schroom vooral niet om contact met ons op te nemen als je meer wilt weten.

Marokko
Blijf je liever wat dichter bij huis? Op slechts een paar uurtjes vliegen zit je in een compleet andere wereld, die van het mysterieuze Marokko. Al sinds het eerste Avanta-jaar een favoriete bestemming! Op deze blog staan o.a. een reisverslag, fotoverslag en een interview met twee deelnemers over dit bijzondere land.

Kijk snel op onze website wat we deze winter nog meer in de aanbieding hebben. Want Cambodja of Ethiopië behoren bijvoorbeeld ook tot de mogelijkheden!

 

Avonturen in Zuid-Europa



Reizen met Avanta is niet volgens een strak schema allerlei bezienswaardigheden afwerken en slapen in hotel x dat al maanden van tevoren geboekt is. Waarom we wel met een open mind op pad gaan en alleen een globale planning maken kun je zien en lezen in dit verslag van Marleen. Zij laat zien wat voor leuke dingen er zoal tijdens een Avantareis op je pad kunnen komen; ontmoetingen en ervaringen die niet te plannen zijn.

1. Schapen en geiten op bezoek, bij Matera in Zuid-Italië.

   Zondagmorgen. De dominee op cd is uitgepreekt en wij drinken een bakje koffie. Opeens horen we in de verte honderden bellen rinkelen. Even later komt een grote kudde schapen, geiten met twee drijvershonden de hoek van het bos om lopen onze richting op. Ze lopen langs het meer, netjes strak langs onze tenten het volgende bosje in.

2. Slapen in een oeroude olijfgaard Manduria, Zuid-Italië.           
We willen op een strandje langs de kustlijn van Zuidoost-Italië overnachten, maar kunnen na uren zoeken nog steeds geen plekje vinden. Uiteindelijk vinden we een prima kampeerspot in een oeroude wijngaard. Het is buitengewoon om op zo’n authentieke plaats wakker te worden. Terwijl je de droge, rode aarde van je matje klopt, schijnt de vroege morgenzon al door de bomen. Je kunt je toilettas aan iedere boom hangen.

3. Bijzondere zonsopgang in Kalambáka, Noord-Griekenland.    
Brak als we zijn, stappen we rond 03:30 uur van de boot die ons van Zuid-Italië naar Noord-Griekenland bracht. Na een paar uur rijden komen we op een parkeerplaats om wakker te worden bij een lekkere kop (oplos)koffie. We beklimmen de heuvel die aan de parkeerplaats ligt en krijgen onverwachts een werkelijk magnifiek uitzicht bij de opkomende zon. Wonderlijk moment. Life is beautiful!  

4. Watermeloenen krijgen van Grieks-orthodoxe priesters onderaan de Olympus.         
Terwijl we onderaan de Olympus naar een geschikte kampeerplek zochten, reden we per ongeluk een doodlopende weg in. Er was een hoge ommuurde tuin met een soort poort met zware deuren. Opeens stak een oude Talib-achtige man (die met wandelstok) zijn hoofd om de hoek en gebaarde nijdig dat we om moesten draaien en wegwezen. In eerste instantie schrokken we dus een beetje, maar toen wij de bus draaiden en één van onze groep een praatje met de man aanknoopte, bleek het een uiterst vriendelijke Grieks-orthodoxe monnik te zijn. De eindbaas, want een jongen die binnenkwam maakte een buiging en gaf hem een kus op de hand. We kregen een grote watermeloen. Toen hij zag dat de auto ook bij ons hoorde, gaf hij nog een tweede watermeloen.      

5. Kersentaart happen van een oude Griek z’n bordje.    
Toen we afgemat de Olympus af kwamen lopen en bij het berghutrestaurantje neerzegen, zaten we naast een oude Griek. Ik knoopte een praatje met hem aan. Of hij hier uit de buurt kwam enzo. De man bleek aardig goed Engels te spreken (bijzonder voor een oude Griek) en vertelde dat hij altijd op een schip had gewerkt en dat hij daarom ook veel Europa in was geweest, zelfs een keer in Rotterdam. Hij wenkte naar een bediende in de berghut en gaf ons vervolgens om de beurt kersentaart. Ook wisselden we sigaretten uit.           

 6. Slapen in een leegstaand pand in Katerini, Griekenland.          
In leegstaande panden slapen heeft altijd iets bijzonders, maar zeker als er een bidprentje met brandende kaars onder de trap staat. We vragen ons af of en waarom de eventuele eigenaar misschien af en toe nog een kaarsje komt branden. Het is grappig om je groepsgenoten gade te slaan terwijl ze het huis inspecteren. Hier roept iemand: “Hé, hier is een stal” en daar “Bluh, er liggen overal schapenkeutels.” We vinden een prachtige (en schone) kamer. Weliswaar zonder dak, maar dakloos slapen is voor Avanta-gangers geen probleem.

7. Kamperen aan het Vlasinameer, Servie.           
Met Avanta kampeer je natuurlijk 9 van de 10 keer op mooie plekjes, maar dit was toch wel extra bijzonder door het schitterende avondlicht van deze avond. Dit was net over de grens van Macedonië naar Servië. Tentje opzetten, wasje uithangen, potje koken, hout sprokkelen en een mooi wildboeket plukken. Het simpele leven, het is zo goed.

8. Zelfgestookte brandewijn drinken bij Serviërs, in Veliko Gradiste.     
Contact met de lokale bevolking is natuurlijk fantastisch, maar zeker wanneer je alleen maar om water gaat en je als gast wordt ontvangen. Met zelfgestookte brandewijn!       

9. Twee Nederlandse wereldreizigers tegenkomen in Bihać, Bosnië.      
In goedkope landen kun je nog eens – per uitzondering – uit eten gaan. We zwalken wat door het stadje, op zoek naar een gezellige tent en horen opeens Nederlandstalige mensen voorbijfietsen. We knopen een praatje met ze aan. Blijken het reuze ondernemende, stoere en gezellige wereldreizigers te zijn die sinds 2 jaar voor onbepaalde tijd per fiets de wereldbol aan het berijden zijn. Je zou denken dat een Avanta-reis voor hen niet zo bijzonder is. Toch vonden ze onze reis ook stoer. Dat was een leuke en inspirerende ontmoeting! Tijdens het eten hebben we nog lang nagepraat over hun avontuur. Op http://www.ithaka.im kun je meer over hen lezen. 

        

10. Bootje lenen en slapen op een vissersvlonder in Bosnië, Tuzla.            
Terwijl de groep tentjes aan het opzitten is aan een prachtig Bosnisch meer, besluiten wij om het eens een nachtje nog avontuurlijker aan te pakken. Er liggen 10 bootjes aan de waterkant en minstens zoveel vissershuisjes midden op het meer. Waarom niet een bootje confisqueren en op zo’n veranda gaan liggen? Even wachten tot het donker is en dan stilletjes vertrekken met een paar planken als peddel. Onderweg werden we (tot onze schrik) meermalen met een groot zoeklicht beschenen, maar toen de Bosniër een kijkje kwam nemen en zag dat we alleen maar aan het slapen waren op die boot, droop hij met een glimlach op zijn gezicht weer af.

11. Kamperen in een wijngaard nabij Venetië, Noord-Italië.         
Wildkamperen in Venetië is ontzettend lastig, omdat het overal volgebouwd en druk is. Toch vinden we uiteindelijk een mooie plaats in een wijngaard. De boerenknecht die ’s morgens met zijn trekkertje het land op komt rijden en ons daar ziet liggen, zegt: “Ik weet niet wat mijn baas hiervan vindt, maar voor mij geeft het niets hoor. Ik kom over een uurtje wel terug om te werken.” Ze doen niet zo moeilijk, die Italianen.

Bedankt Marleen, voor dit superleuke verslag!