Armenië en Georgië volgens deelnemer Ruben

Armenië en Georgië; niet de meest voor de hand liggende vakantiebestemmingen. Toch zijn het landen die een bezoek meer dan waard zijn. Dat kon je hier al lezen, maar ook deelnemer Ruben wilde zijn enthousiasme over deze reis delen. Vandaag zijn verhaal!

Wie is Ruben?
“Ik ben 24 jaar en woon in de mooiste stad van Nederland. Ik hoor je al denken… het is Den Helder. In het dagelijks leven ben ik werkzaam in de aardolie productie op het Nederlandse deel van de Noordzee. Mijn vrije tijd besteed ik o.a. aan wielrennen, mountainbiken en het maken van mooie reizen. Als vrijwilliger ben ik actief in de christelijke verslavingszorg en in een christelijk jongerencentrum. Sinds kort ben ik ook bezig met een studie naast mijn baan.”  

Georgië

"De gastvrijheid van de Georgiërs is echt ongekend groot. Volgens mij zijn we bijna iedere avond bij mensen thuis uitgenodigd."

Je bent al eerder met Avanta meegeweest. Waarom past deze manier van reizen bij jou?
“Ik heb inderdaad al verschillende reizen gemaakt met Avanta; o.a. naar Turkije, Noord-Griekenland, Servië, Macedonië, Bulgarije, Israël, Ethiopië, Iran, Georgië, Armenië en Nagorno Karabach (alleen erkend door Armenië).
Ik wil graag landen bezoeken waar ik nog niet eerder ben geweest. Ik kies daarom reizen uit met voor mij nieuwe en interessante bestemmingen. Iran was er ook zo een. Niet echt alledaags, en daarom ook om nooit meer te vergeten.
Waarom Avanta? Aan de ene kant, omdat het geweldig is om op een avontuurlijke manier andere culturen te ontdekken. Het avontuurlijke is namelijk wat Avanta Avanta maakt (deze manier van reizen heb ik bij andere organisaties nog niet kunnen vinden). En aan de andere kant is het heel bijzonder om dit te doen samen met medechristenen.”

Armenia snickers

In het najaar van 2014 ging je naar Georgië en Armenië. Was de reis zoals je verwacht had of juist totaal anders?
“Ik koos voor deze reis, omdat deze landen mij interesseren qua oorlogshistorie. De constante ruzies over gebieden en het bestuur daarover intrigeren mij. Ik had hoge verwachtingen van de Kaukasus. Ook hoopte ik op mooi weer en nam nagenoeg alleen maar kleding mee voor hogere temperaturen. Dat viel een klein beetje tegen. Ik herinner me een nacht in de bergen met een paar graden onder nul, waarbij ik mijzelf isoleerde met een vuilniszak die ik om mijn lichaam wikkelde. Een idee dat midden in de nacht spontaan ontstond (het werkte trouwens niet…). Gelukkig hebben we ook dagen gehad met lekker weer! De natuur in de Kaukasus is prachtig, vooral in de herfst met al die geelbruine kleuren. Deze reis was in een woord: geweldig!”

 "Ik koos voor deze reis, omdat deze landen mij interesseren qua oorlogshistorie."

 

Tbilisi Georgië

David Garetja Monestrie Georgië - een in de rotsen uitgehouwen klooster

De Georgiërs staan bekend als een gastvrij volk. Hebben jullie dat ervaren?
“De gastvrijheid van de Georgiërs is echt ongekend groot. Volgens mij zijn we bijna iedere avond bij mensen thuis uitgenodigd. Je moet op een reis als deze overigens wel een beetje bestand zijn tegen wodka. Dat is nu eenmaal volksdrank nummer één. Ook voor gasten.”

Wat vond je van Armenië?
“Armenië is een schitterend land met veel kloostertjes en kerkjes, prachtige bergen, een interessante historie en rijke cultuur. Het is een van de oudste landen ter wereld. Vanuit de hoofdstad Jerevan hebben we, weliswaar vaag, de Ararat kunnen zien.”

Onze Armeense kampvuur-vrienden

Wat is je het meest bijgebleven van de reis?
“Zoals het een echte man betaamt, verzorgden wij (de twee mannen) elke avond het hout voor het vuur. De avonden zijn kort en fris, de nachten lang en koud. Voor het onderhouden van het vuur werd dan wel elke avond een local bereid gevonden. Gewoon gratis. Ze wilden er niets voor hebben en de alcohol en het eten namen ze vaak zelf mee. Die wodka kun je trouwens ook erg goed gebruiken voor het aanmaken van het vuur, want ik ben niet echt een liefhebber.
Verder werden we in Armenië aangehouden door de politie. Uiteraard begrepen we eerst niet wat we fout hadden gedaan, maar dat hielden we niet lang vol. Het was opgenomen op camera. Gelukkig zag ik al snel de hoogte van de boete halveren. En een kwartier later nog eens. Hoe onze reisleidster het voor elkaar kreeg, is me nog steeds een raadsel. Mij zou het niet gelukt zijn, maar goed, ik ben dan ook geen vrouw. Uiteindelijk betaalden we totaal 20 euro voor het inhalen over doorgetrokken streep en dat met twee 4WD’s.
Ach, er is nog zoveel meer te vertellen…”

Gezelligheid bij de lokale bevolking

Heb je een favoriete foto? Zo ja, wat is het verhaal erachter?
“Ik heb eigenlijk alleen maar favoriete foto’s, maar deze foto is gemaakt vóór het huis van Arthur en z’n vrouw in Nagorno Karabach. Bij hen beleefden we een hele gezellige avond, een nachtelijk avontuur met zeven personen in een Lada.’s Nachts hebben we heerlijk geslapen bij de warme kachel. Wat een gastvrijheid!”

Zou je deze reis aanraden aan anderen?
“Ja! De prachtige Kaukasus, de gastvrijheid en het reizen daar met Avanta is om over naar huis te schrijven!”

Zin gekregen in deze bestemmingen? 12 dagen Georgië en Armenië

Deelnemer Elzeline tipt: Georgië en Armenië

Altijd interessant om te weten: waarom kiest iemand voor een bepaalde bestemming, waarom Avanta en welke gebeurtenis is het meest bijgebleven? Deze week het verhaal van Elzeline, zij ging mee naar Georgië en Armenië. 

 

Elzeline op een fort in Stepanakert (hoofdstad Karabach)

 Wie is Elzeline?
“Ik ben 22 jaar, werkzaam als verpleegkundige en heb helaas een hobby: Reizen! Toen ik 18 was reisde ik voor het eerst met andere organisaties, maar daar was ik na 2 keer op een luxe manier reizen wel klaar mee. Het werd tijd voor avontuur. En als je eenmaal aan reizen begint, kun je niet meer stoppen.” 

Je bent al eerder met Avanta mee geweest. Waarom past deze manier van reizen bij jou?
“Mijn eerste Avantareis ging naar Zuid-Afrika, Namibië, Botswana en Zambia. Dit was ook de eerste keer dat ik ging kamperen. Het was een goede Avantavuurdoop! We hebben kanten van Afrika gezien die zo mooi zijn. We zijn in de Death-Valley geweest waar water stond, wat nooit gebeurd. En we hebben de Dune45 beklommen, wat bij veel mensen op hun wensenlijstje staat. 

De 'snelweg' in Armenië. 

Het jaar daarop ben ik naar Alaska en Canada geweest. Een ontzettend mooie reis, een van de mooiste landen die ik tot nu toe heb gezien. De immense natuur, de afstand tussen dorpjes, het idee dat mensen 1 keer in de 6 weken 7 uur naar de stad rijden om daar de boodschappen te doen, de vaderlandsliefde van de mensen…

Afgelopen zomer ben ik in Spanje, Marokko en Portugal geweest. Ook mooie landen, maar weer totaal anders.

Mijn keuze om met Avanta mee te gaan is, omdat ik landen wil ontdekken op een bijzondere manier. Ik wil contact met het land en de mensen en geen massatoerisme. Ik hou van plekken waar bijna geen toeristen komen en dingen zien die de meeste mensen nooit zien!”

 "In sommige kapotgeschoten gebouwen wonen gewoon nog mensen. Ze stappen iedere dag over de oorlogsresten heen."

In het najaar van 2014 ging je naar Georgië en Armenië. Was de reis zoals je verwacht had of juist heel anders?
“Ik heb deze reis geboekt omdat ik graag nog weg wilde in het najaar. Georgië en Armenië vond ik wel avontuurlijk klinken. Er is op internet niet heel veel over te vinden en de meeste mensen kennen het ook niet echt. Ik vond het dus moeilijk om een voorstelling bij deze landen te maken. Ik heb me laten verrassen. In het vliegtuig heb ik een aantal boekjes zitten lezen en een wensenlijstje opgesteld, en al met al hebben we deze compleet afgewerkt in 10 dagen! Een aantal van mijn wensen: wodka drinken met lokale mensen, Chatsjapoeri eten (gevuld kaasbrood, erg beroemd in Georgië) en bij mensen thuis slapen. Het verliep allemaal heel onverwacht, maar dat is juist het leuke van Avanta.  En we hadden een goede reisleider!

Ik had niet verwacht dat er nog zoveel over zou zijn van de Sovjet-Unie. Je zag nog veel invloeden terug in gebouwen en mensen. In delen van Armenië en Nagorno Karabach hadden mensen nog nooit toeristen gezien en al helemaal niet uit Nederland.” 

Soushi  in Karabach, kapotgeschoten flatgebouwen waar mensen nog steeds wonen.

Kun je iets vertellen over een bijzonder voorval tijdens de reis? 
“De reis zat vol bijzondere momenten, we werden vaak uitgenodigd bij mensen om te eten en drinken en soms zelfs te blijven slapen. Er was veel contact met de lokale bevolking. Het meest bijzonder vond ik toen we in Nagorno-Karabach door een stadje  Soushi liepen waar in de jaren 90 ontzettend is gevochten. Hele gebouwen zijn verwoest en alles is blijven liggen, in sommige kapotgeschoten gebouwen wonen gewoon nog mensen. Ze stappen iedere dag over de oorlogsresten heen en lijken dit gewoon te accepteren.” 

Groepsfoto midden in de bergen aan de grens met Azerbeidzjan.

Wat vond je van Georgië?
“Georgië is in vergelijking met Armenië nog vrij ontwikkeld. Zeker in de hoofdstad Tbilisi merk je dat er enorme vooruitgang is. Er wordt moderne architectuur gebouwd en toerisme is in opkomst.
De natuur is erg mooi en ook hier zijn de mensen erg trots op hun land.” 

Wat is je het meest bijgebleven van de reis? 
‘Ondanks dat de mensen daar niet veel hebben, zijn ze ontzettend gastvrij. Overal waar je kwam werd je uitgenodigd, werd er eten en drinken op tafel gezet en moest je ook echt eten. Het was een belediging om hier niet aan deel te nemen. De mensen spreken bijna geen Engels, dus met handen en voeten werd er gepraat. Veel gebaren blijken toch erg universeel en worden overal ter wereld gebruikt.

In Georgië kennen ze Nederland wel. De president die tot 2 jaar geleden aan de macht is geweest was getrouwd met een Zeeuwse. Zij heeft veel goede dingen gedaan voor het ontwikkelingswerk, de Georgiërs zijn nog steeds erg blij met hun Nederlandse Sandra.

De bevolking vond het wel heel raar dat wij als ´rijke Nederlanders´ in oktober gingen kamperen. Als je genoeg geld hebt om op vakantie te gaan kun je toch in een hotel gaan zitten?”

"De bevolking is ontzettend gastvrij. Overal waar je kwam werd je uitgenodigd en werd er eten en drinken op tafel gezet."

Sneeuw, grensweg van Armenië naar Nagorno-Karabach.

Heb je een favoriete foto? Zo ja, wat is het verhaal erachter?
“Op zondag regende het ontzettend hard. Wij in de auto over de slechte wegen op zoek naar een kerkje in een van de dorpjes. Als we een kruisgebaar maakten, snapte de mensen wel dat we op zoek waren naar de kerk.  We werden dan naar een begraafplaats gestuurd waar een leeg kerkje stond. Uiteindelijk waren we op weg terug naar de tenten en vroegen we toch nog maar één keer naar een kerk aan een groepje mannen die daar stonden te kletsen. Een van de mannen belde met zijn zus want zij sprak Engels. We werden na veel telefoneren naar een oude kerk gebracht. Er kwam een pastor uit het dorp aan die speciaal voor ons een dienst verzorgde. Het was dan wel katholiek en totaal niet te verstaan voor ons, dat moment was erg bijzonder. We hebben zelf nog wat gezongen en een stuk uit de bijbel gelezen. Later hoorden we dat er alleen kerkdiensten in de stad worden gehouden."

 

Favoriete foto met bijzonder verhaal.

Zou je deze reis aanraden aan anderen?

“Ik zou deze reis zeker aanbevelen; de natuur, de mensen en de landen. Ontzettend gaaf! Wij waren de derde Avantagroep die deze landen bezocht, dat is toch leuk! Als je op zoek bent naar een speciaal land, met mooie natuur en bijzondere mensen……. Georgië en Armenië zijn dan je landen!”

Heb je al nagedacht over een volgende reisbestemming en waar zou je dan naartoe willen?
“Er zijn nog zoveel landen op mijn bucket list die ik zou willen zien; onder andere Zuid- Amerika, Cuba en Afrika. Welke landen ik aankomend jaar hoop te bezoeken, weet ik nog niet. Maar ik weet wel dat er ontzettend veel moois te zien is op de aarde en dat het reizen je altijd weer aan denken zet!”

Volgende keer het verhaal van deelnemer Ruben. Hij ging ook naar Armenië en Georgië, maar heeft weer een heel ander verhaal!

Enthousiast geworden door Elzeline? Bekijk dan snel deze reis!

Gelukkig nieuwjaar!

Je zult maar Oud en Nieuw vieren in de woestijn van de Emiraten of aan het meer van Tiberias in het zonnige Israël. Tja, verschil moet er zijn...sommige Avantagangers beginnen 2015 op een heel bijzondere plek. Maar misschien heb jij al een reis uit het nieuwe reisaanbod geboekt en heb je iets om naar uit te kijken?

Foto van de groep die vannacht de tenten neerzette op een beroemd Avanta-kampeerplekje aan het meer van Tiberias.

Als het goed is, heb je in elk geval onze mailing in je brievenbus gevonden met daarop een qr-code naar het reisaanbod voor 2015. Blijf het in de gaten houden, want nog steeds worden er nieuwe reizen toegevoegd. Hopelijk zit er iets voor je bij!

De mailing met daarop een foto van blije Avanta-gangers tijdens hun 4x4-tour door Afrika. Met dank aan Nico voor de foto. 

We willen je graag bedanken voor je vertrouwen in Avanta het afgelopen jaar en wensen je een prachtig, reislustig, maar bovenal gezegend 2015 toe. We hopen je ook volgend jaar weer op (één van) onze reizen te ontmoeten!

Gezegende kerstdagen!

En zij zal een Zoon baren, en u zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden.

Mattheüs 1: 21

Het Avantateam wenst je gezegende kerstdagen! 

Ies, Maty, Daan, Elzi en Hemma

Ps. Een groot deel van het reisaanbod voor 2015 staat online! Morgenmiddag zal het aanbod voor 95% compleet zijn.

Naar Israël (met een waardeloze reisleider)

De Damascusgate, Jerusalem, by night

De reisleider die je in dit blogbericht meeneemt, is de mening toegedaan dat je niet over Israël moet lezen, maar er naartoe moet gaan om het te beleven. Vandaar dat hij zich er nogal makkelijk vanaf maakt...

Wadi Qelt, een eeuwenoud pad tussen Jerusalem en Jericho, verscholen in een kloof

We sluiten ons in deze blog aan bij een groep reizigers en nemen de afslag Jerusalem...

Mount Hermon met besneeuwde kruin, vanaf Mount Bental

Over een mooie heuvelachtige weg bereiken we de ‘Stad van Goud’. We staan al snel vast in het verkeer en voelen de aangename temperatuur van een hoger gelegen stad in het Midden Oosten. Vanuit de auto zien we voornamelijk drie soorten mensen: orthodoxe joden, arabieren en toeristen. Zo te zien heeft niemand echt haast, behalve onze reisleider. ‘Israël is méér dan alleen Jerusalem’, is zijn commentaar. Het verkeer is niet te vergelijken met Delhi of Caïro maar wij keurige Nederlanders vinden er nogal wat van. Sukkelen over de snelweg, uitstappen op een drukke rotonde, wildplassen langs de vluchtstrook, te pas en te onpas remmen, het kan allemaal gebeuren. Het valt ook op dat bijna elke auto wel voorzien is van hier en daar wat blikschade. We zien de imposante stadsmuren al voor ons opdoemen en we staan te trappelen van ongeduld om 'the old city' te gaan verkennen. Helaas heeft de reisleider besloten om Jerusalem als laatste aan te doen. Iemand uit de auto vraagt waarom we dan deze omweg naar het zuiden hebben genomen, waarop de reisleider bruusk antwoordt: ‘Omdat dit maar een blog is, daarom!’

Paradijselijk Ein Gedi

Ergens in Jerusalem zijn we afgeslagen en daar rollen we ineens de woestijn in. We rijden door een kaal en ongestoffeerd landschap en tot onze verbazing zien we tussen de heuvels armoedige nomadendorpjes. We scheuren richting de Dode Zee, links van ons zien we nog net de afslag naar de Westbank. De reisleider heeft echter een ander doel voor ogen. Bij de Dode Zee ligt de vreedzame kibbutz Ein Gedi, met zijn prachtige botanische tuin. We geloven onze ogen dan ook niet, bij het zien van dit kleine paradijsje in die dorre onherbergzaamheid! Vermoeid ploffen we onder een reusachtige baobab neer. Het vakantiegevoel begint langzaam vorm te krijgen maar daar is alweer de reisleider… ‘Er valt hier veel over te vertellen jongens, en ik had jullie hier graag de lunch geserveerd maar we moeten echt gaan. Flip niet bij de borden Qumran of Massada, klopt, zéér interessante plaatsen, noteer het en zoek het thuis maar op. Instappen!’ Verschrikt stappen we weer in onze warme huurauto’s en racen langs de Dode Zee. We kijken verlekkerd naar het glanzende water waar we graag in hadden rondgedreven. ‘Dat water moet je echt gevoeld hebben!’ tettert de reisleider, ‘net olie!’ Een teleurgesteld gemompel is het antwoord.

Tiberias, het Meer van Galilea en de Golanhoogte

Vanachter onze autoraampjes zien we in een flits de hele Negev-woestijn aan ons voorbij trekken. Een adembenemend mooi landschap dat voortdurend verandert. Blijkbaar naderen we Eilat, aan de borden langs de weg te zien. En dan een bordje Timna. ‘Is daar niet…’ probeert een deelnemer voorzichtig. ‘Klopt! Ook zéér interessant! Prach-tig natuurpark!’ kapt de reisleider hem af. ‘Maar kunnen we niet even…’ valt een reisgenootje bij. ‘Jongens, luister, ik heb maar 1000 woorden en daar ben ik al dik overheen en ik ben nog maar op 10% van de reis’ is het gestresste antwoord van onze gids. 'Aan de linkerkant zie je trouwens Jordanië, juist ja, die bergen zijn in Jordanië. Lichten ze niet schitterend op in de avondzon?! Op internet kan je er prachtige foto’s van downloaden.’ Plots nemen we een draai en rijden dezelfde prachtige kilometerslange route weer terug. Nu nemen we wel de afslag naar de Westbank. ‘Jericho!!’ roept een enthousiaste deelnemer. Maar zoals verwacht zien we er maar weinig van. ‘Er is een hele mooie hike vanuit Jerusalem naar Jericho, over een eeuwenoud pad dwars door een verbazingwekkend mooie wadi, wisten jullie dat?’ vraagt de reisleider. Nee dus, dat wisten we niet…

De Negev in een van zijn vele gedaantes

Indrukwekkende rotspartijen bij Timna

Het Sint Jorisklooster in Wadi Qelt

En zo gaat dat maar door. Van dat prachtige land hebben we dus niks ervaren. Yardenit, Tiberias, Capernaum, de Golanhoogten, Akko, Bet Shean, Mount Bental…het klimaat! Het vliegt aan ons voorbij. We eindigen onze reis in Jerusalem. We halen opgelucht adem. ‘Gelukkig, Jerusalem… dat gaat hij ons toch niet ontnemen?!’, denken we zelfverzekerd. We stappen uit ons vertrouwde vervoermiddel, we ruiken al bijna de geuren uit de souk, maar voor het eerst van de reis heeft de reisleider blijkbaar wat te vertellen: ‘Jongens’, begint hij dramatisch, ‘Dit is echt een prachtige stad. Hoe meer ik er over lees, hoe interessanter hij wordt. Wat is hier onvoorstelbaar veel gebeurd! Ik raak er niet over uitgepraat. Neem nou de city of David of de graftuin, of de tunnels van Hizkia, Banksy, of alleen al THE WALL…!’ Middenin zijn speech over het overweldigende Jerusalem stopt hij en kijkt ons een voor een indringend aan. ‘Jongens, Jerusalem kan je niet le-zen. Jerusalem moet je be-le-ven! 9 april 2015 sta ik hier weer en dan heb ik alle tijd voor je…’ Met een vrolijk ‘Lehitraot!’ verdwijnt hij tussen de gesluierde vrouwen en bepijpekrulde mannen, ons bedremmeld achterlatend op de drempel van de Jaffa gate…

Dit is Israël (volgens Banksy)

In het echt is reisleider Rick dé aangewezen persoon om Israël en Jerusalem aan je te laten zien, hij heeft er namelijk een jaar gewoond. De reis in december is al volgeboekt, maar in april kun je nog mee. Dus als je Jerusalem wilt beleven, weet je wat je te doen staat!

Met dank aan Carlina voor de foto's en de reisbeschrijving!

Naar de top van Afrika: de Kilimanjaro!

Een van de avontuurlijkste tochten die Avanta-deelnemers in 2014 ondernamen, was de beklimming van de Kilimanjaro. Dit icoon van Afrika ligt in Tanzania en is bepaald niet makkelijk te bedwingen. Maar dat maakt de uitdaging natuurlijk des te groter! Een paar foto's van dit avontuur.
 

Enthousiaste groep aan het begin van de beklimming. Hier nog in een frisgroene omgeving.

Even een rustmoment.

Het landschap wordt steeds leger en ruiger.

Wow.

Uhuru Peak, het hoogste punt!

Hoezo, eenzaam aan de top? :-)

Tineke, bedankt voor de foto's! En deelnemers aan deze tocht: respect!

Een geboren avonturier

Kjeld, balancerend tussen Israël en Jordanië

Tegenwoordig kan het zomaar gebeuren: je boekt een jongerenreis bij Avanta (20 t/m 36 jr) en wordt op het vertrekpunt in een adem aan de reisleider én zoonlief voorgesteld…! Dit jaar overkwam dat een groep die naar de Baltische staten reisde. De toen 7-jarige Kjeld de Landmeter bleek de jongste deelnemer te zijn. Gelukkig zagen de deelnemers dit als iets wat blijkbaar bij het flexibele karakter van Avanta hoorde, en ze pakten het heel positief op. Degenen die nog twijfelden of dit was wat ze zich bij hun vakantie hadden voorgesteld, werd al snel duidelijk dat dit vrolijke, avontuurlijke gastje hen eerder plezier dan ergernis zou bezorgen.

Voor Kjeld zelf was dit een droom die uitkwam. Al van jongs af aan vroeg hij zijn vader als die een Avanta-reis ging leiden, of hij ook mee mocht. Na vele kampeervakanties (altijd in het wild) en een jaar in Israël te hebben gewoond, was hij er klaar voor. Kjeld komt het beste tot zijn recht in de vrije natuur. Het survivallen zit hem gewoon in het bloed. Hij zoekt actief mee naar een geschikt kampeerplekje en als dat is gevonden hoef je hem niet meer te vertellen wat hij moet doen. Meestal is hij binnen een paar minuten uit het zicht verdwenen, om na een tijdje weer terug te keren met een grote takkenbos achter zich aan slepend. Hij rust niet voor hij een fatsoenlijk vuur heeft aangelegd en als er dan ook nog echt op het vuur gekookt kan worden kan de reis niet meer stuk. Zo zorgde hij ook dagelijks voor thee-van-het-vuur voor zijn medereizigers. Met een van de deelnemers had hij een constructie uitgevonden waar hij een keteltje aan kon hangen, waardoor er in no-time kokend water was. Kjeld hoopt vurig dat er een dag komt waarop hij zelf een vis vangt en die boven zijn eigen aangelegde vuurtje kan roosteren en oppeuzelen. Een tentje opzetten, wildplassen, buiten slapen, een ruige bergtocht… Kjeld draait er zijn hand niet voor om.

De leeftijdgrens bij Avanta is er natuurlijk niet voor niets, maar in dit geval kan er een uitzondering gemaakt worden. Door zijn opvoeding en ervaringen loopt Kjeld op bepaalde gebieden voor op zijn leeftijdgenootjes en kunnen zelfs de volwassen deelnemers nog iets van hem leren!

Geschreven door Carlina de Landmeter-Goedbloed